Arkhe Apeiron
@arkheapeiron
Kararsızlar okulunda yetişip parça ile ize tapan bizler, yalnızca vakaların önem taşıdığı klinik bir zamana aidiz.
ɪɴ sᴏʟɪs sɪs ᴛɪʙɪ ᴛᴜʀʙᴀ ʟᴏᴄɪs
591 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Hayat burukluğun tahrip ettiği bir mucizedir.Felsefe-Düşünce
Bazı kitaplar can sıkar, ruhunuzu hırpalar, hayata tutunduğunuz dalları sallar. Düşünce bulantınızla kala kalırsınız.
Satırlar ve günlük hayat birbirini deşmeye başlar. Cümleler, keyfinizi kovalar. Gönülsüz okursunuz çünkü hiçbir satır içinizi okşamaz. Yazılanlar gerçek hayattır aslında. Ama hayat, birebir gerçeklerle yaşanmaz. O yüzden her gerçek, zihninizin yüzeyine çıkmaz, izin veremezsiniz.
Yaşamak için gerçekleri ihmal etmek gerekir bazen.
Okuyun.
Ne ümit etmeyi, ne umudu, ne yaşam sevincini bulamayacaksınız içinde.
Saldırgan dilinin arkasında içine kapanan bir adam göreceksiniz.
Reklam
Düşünüş bir firar gününde doğmuştur.Felsefe-Düşünce
Hiç de öyle cicili bicili, neşe saçan, okuyucuyu kelimeler arasında hazmede hazmede yürüyüşe çıkartan kitaplara benzemez.
Cioran için yaşam işaretleri zalimlik, fanatizm, hoşgörüsüzlüktür. Kavramlara şüpheyle yaklaşan, tanımlamaları en gerçek hallerini görene kadar soyan ve insan yaratımı hiçbir şeyi masum saymayan Cioran, kendi deyişiyle acımasızca "duygularının sekreterliğini" yapar. Bir taraftan kullandığı dilden bile tiksinti duyar. "Kelime fuhuşu" olarak gördüğü dilin kullanımının tazelenmesi ve temizlenmesi için bir süre kullanılmaması gerektiğine varana kadar ilginç düşüncelere sahiptir.
Okuyun.
Onunla beraber "Umutsuzluğun Doruklarında" küçük bir yolculuğa çıkın.
Muhatabını umursamayan, tek yönlü bir nefrettir bu kitapFelsefe-Düşünce
Fikirlerin zamansallaşmasına, eyleme dönüşmesine ya da inanç halini almasına şiddetle karşı çıkar Cioran. Tüm fikirler için, ayırt etmeksizin bu yargıyı benimser. İdeolojilerin ve kanlı şakaların kökenini burada bulur. “Akıl Tanrıçası” kötülüklerin anasıdır. Ulus fikri, sınıf fikri, reform fikri, Engizisyon, daha nicesi aynı kökeni paylaşır. Siyasal ortodoksinin katil olduğunu söylerken, heterodoksinin de ortodokslaşma potansiyeline inanır. Şüpheyi, tembelliği, düşüşü müstesna bellemiştir.
“Peygamberlik teröründen yalnız mistikler ve estetler kurtulur.”
Cioran’ın söylediklerinde haksız olduğunu söylemek zor.
“Eylem dünyayı çürütür.”
Şüphe onun için kutsaldır, fakat hayal kırıklığından ve çürümeden şüphe edilemez. Şüphenin kilisesinde yaşar, eylemden şüphe duyduğu kadar dilden de şüphe duyar. Sözcüklerle kavgalıdır.
Yaşamı olumsuzladığı gibi dili de olumsuzlar. Nesneleşmek ister.
Amacı dilde bu tür bir karşıtlık kurmak, dili bozuma uğratmak değildir.
Onun okyanusunda kaybolmaktır.
Cioran’ın insanın özüne atfettiği karamsarlık, dünyanın kötülüğünden ya da yaşamın zorluğundan kaynaklanmıyor. Daha çok horgörü meselesi bu. Yaşamı ve arzuyu horgörmekten bahsediyor Cioran. Bunun varoluşa içkin olduğunu düşünüyor. Kurtuluş fikrinden tam da bu nedenle nefret ediyor.
Nefret ettiği şeylerin dinamiklerini çözme derdi taşımadığı gibi, onları değiştirmeyi gerektiren bir arzu da duymuyor.
Muhatabını umursamayan, tek yönlü bir nefrettir bu kitap.
Sık sık ötekini suçlayan, fakat ötekine temas etmemeye özen gösteren, alaycı bir üslubu vardır. İş üzerinde bir psikopat gibidir.
Her insan bunaltılı bir geviş getirmeyle kendini tecrit etmeye yazgılıdır onun nazarında. Çürümeyi ilginç bulur, çürüyenleri değil.