İctihadla saltanat yanyana eğleşmesi mümkün olmayan şeylerdi. Birinin yapısı dinamik, diğerinin yapısı statikti. Tüm antik ve çağdaş saltanatlar düşünceye ve düşünen insana düşmandılar. İctihad ise düşüncenin, imanın yedeğinde ulaştığı zirve, yani aklın en soylu meyvesiydi.
“ Kimsenin yağmuru seyretmediği bir dünyada, yıldızları sevmenin yalnızlığı ile her gün biraz daha geri çekildim.
Üstüme örttüğüm yorgan, yüreğimdeki serçenin küçücük ürkek kanatlarıydı.”
Şükrü Erbaş