Arzu Akça
@arzuakca
12 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Reklam
korkarım uyanık tüccar oldum ben
Puan vermedi·520 syf.·
2022 3. kitabı
Oldukça sarsıcıydı. Martin Eden alt tabakadan gelen, sokak ağızıyla konuşan, eğitimsiz, kültürsüz bir gemici fakat güçlü bir ruha sahip. Bir gün sokakta sosyeteden bir gencin hayatını kurtarır ve bu gencin evine davet edilir. Burada kurtardığı adamın kardeşi olan Ruth adlı bir kıza aşık olur. Kızın edebiyat bölümü bitirmesine rağmen bu kadar derinliksiz olmasını hoş karşılayamadım. Bir şekilde bu kızla görüşmeye başlar Martin Eden, çok okumaya dilini geliştirmeye adar kendini. Bu sayede Ruth'un gözünde saygın biri olmayı hedefler. Fakat kız bu cahil adamı istediği gibi şekillendirmeyi diliyor içten içe ne fena ! Neyse birbirlerine aşklarını itiraf ediyorlar. Martin Eden her anlamda kendini geliştirerek yazmaya başlıyor, sefil bir durumda asla yazıları editörler tarafından kabul edilmiyor ve kız babasının yanında memur olması konusunda diretiyor. Ayrılıyorlar, en mantıklı karar be Martin'im. Sonrasında Martin biriyle tanışıyor, yazıları dergiler tarafından ciddi anlamda değer görmeye başlıyor, asla tekrardan masa başına oturup kalemi eline alamıyor. İstediği ekonomik şartlara gelmesini sağlayan yazılar zamanında defalarca ret alanlardan başkaları değil. Kafasında dönen "kitaplar yazılmıştı". Herkes tarafından el üstünde tutulmaya başlıyor fakat her şey bomboş hayal ettiği bu değildi. Ruth bir gün evinde beliriyor ve aralarında bu kızdan dolayı samimiyetsiz bir konuşma geçiyor bence. Sonra gemi yolculuğu ile uzaklaşma, artık içlerine girmek istediği burjuva toplumunun iç yüzünü gayet tabi anlamıştır ve yaşamak istemez. Kitaptaki intiharın anlatılışı en iyi kısımlardan biri. Kitapta çevre tarafından sosyalist ilan edilen Martin bireyciliği savunmakta aslında ve intiharı bireyselciliğin yenilgisi olarak görüyoruz.
Hayat hastalıklı bir şeydi, daha doğrusu hastalıklı bir
altından bir yokluk bir hiçlik çıkarsa sen belki dayanırsın buna fakat ben dayanamam yaşayamam müsade edin bana hayattan ayrılıyorum kendi isteğimle ayrılıyorum. bu sözlerin gerçekle ilişkisini bilemedim Turgut. kendi de inanmak istemiyordu söylediklerine. sanki istediği gibi konuşma fırsatını ilk defa bulduğu için konuşuyordu. sanki ilk hataya düştüğümüz gün ayrılmalıyız hayattan diyordu artık çok geç kaldık. ilk uyuşmazlığa düştükleri zaman birbirlerinden ayrılmalılar insanlar. sonra bir çıkmaza giriliyor. kendimi hoş gördüğüm her an başka aptallıklar için fırsat yaratıyor başından kesmeli ilk yanılmada ilk hayal kırıklığında son vermeli bu işe sonra başarısızlık bir alışkanlık oluyor sıkılganlık bir huy oluyor.
