Doğanın hala ayakta kalmasına hayran oldum. Benim bile kitabı okudukça boktan olan psikolojim daha da pert oldu. Ediz bence Doğayı haketmiyor be. Resmen kızın küçükken yaşadıklarının bin katını yaşatıyor belkide Doğa Ediz babam gibi derken çok haklı. Herkesin acıları vardır ilk kitabda Edizin sadece babasını ve annesini kaybetmesinin travmasını gördük. Atalayın Edizden daha çok yaralı olduğunu düşünüyorum ama yinede Ediz severse çok özel sever :)
Ben siyah ve beyazdım. İyiydim ve kötüydüm. Bir gülümseme ve bir
gözyaşıydım. Kişiliğimin yerine oturmadığının farkındaydım. Ya göründüğün gibi ol ya da olduğun gibi görün nasihatini hiçbir zaman yerine getirememiştim. Umursamazın teki gibi görünürdüm ama en ufak bir ayrıntıyı bile karşıma oturtup saatlerce o ayrıntıyla tartışırdım.
"Sen hiç...kullandın mı?"
"Uyuşturucu mu? Hepsinden."
"Nasıl yani? Her şeyi mi? Hepsinden mi? Nasıl?"
"Her şeyi denedim Ada, hiçbiri senin kadar iyi kafa yapmıyor."