Ona demeliydim ki: bırak beni İçimde öyle sert ve bükülmez bir çekirdek var ki beni değiştiremezsin. beni didik didik edebilirsin, canımı okuyabilirsin, fakat düzeltemezsin beni.
Onu görüyorlardı. Hiçbir şey yapmadan, Aptalca bir düzen içinde yaşarken kimse görmüyordu. Sonra, alışılmışın dışında en küçük bir davranışını görüyorlardı. Nasıl görüyorlardı acaba?