kübi
@ashlayyo
Cümle alemlere rahmet, saçar şu yoksul elimiz.
Eyvallah.
Türkolog adayı
Anadolu Üniversitesi
37 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi·166 syf.·
22 saatte okudu
·Okunma: 15 Temmuz 2022 14:56
·2022 22. kitabı
Benzer deneyimler yaşamamış birisi açlıktan ölmek üzere olan bir insanın yaşadığı ruhu çökerten zihinsel çatışma ve iradenin ezilişini çok zor anlayabilir. Hendek kazarken sadece ekmeğin (hâlâ kaldıysa) dağıtıldığı 9.30-10.00 saatlerindeki öğle yemeği arasını duyuran sireni beklemenin veya huysuz biri değilse sürekli ustabaşına saati sormanın; sonra paltonun cebindeki ekmeği okşamanın, ilk olarak ona donmuş parmaklarla dokunmanın ve ilk parçayı koparıp ağzına atmanın, son olarak da kendine akşama kadar yetineceği sözünü vererek tekrar cebine koymasının ne demek olduğunu kavrayamaz.
Çetin geçen bir kış mevsiminin ardından bir daha hayata dönememiş bitkiler gibi hissediyordum kendimi. Karların altında, son yaşam kırıntılarını da tüketip, toprağın müsekkin koynunda yalnızlığımı yaşıyordum. Etrafındaki herkesi kırıp döken bir salgın gibiydi sözlerim, kimsenin duymaktan hoşnut olmadığı...
Sanırım birilerinin bana şükran duygularıyla yaklaşmasını bile kaldıracak durumda değilim. Kimseler bana bağlı olmasın, ihtiyaç duymasın, yokluğumdan etkilenmesin istiyorum, varlığımın tüm izleri parça parça silinsin, gri bir ayrıntı olayım şehrin arkalarında. Önemsenmeden geçilen bir ayrıntı, kimsenin durup dikkat etmediği...