Boğaziçi’nin o ihtişamlı yalılarında saklanan derin yalnızlıklar, toplumsal ahlakın ve sadakatin sınırlarını paramparça eden marazi bir tutku ve trajediyle mühürlenmiş ölümsüz bir yasak aşk hikayesi... Halit Ziya Uşaklıgil’in insan psikolojisini, Servet-i Fünun estetiğini ve aristokratik çürümeyi dâhice harmanladığı, Türk edebiyatının miladı sayılan o anıtsal eseri "Aşk-ı Memnu"yu okumak; Bihter’in o intihara sürüklenen feryadını işitirken, insan kalbinin en dehliz, en günahkar ve en çıplak arzularıyla soluk soluğa yüzleşmek demek. Edebi gücüyle hafızalardan asla silinmeyecek bu görkemli şaheseri kesinlikle tavsiye ederim.
İstanbul üzerine
ressamın renk renk yaptığı gizemli bir tablosun sen, İstanbul,
manayı da, maddeyi de, nuru da, zulmeti de hep onda bul
kara sevdalı aşık olur senin sen gibi güzellerini gören her kul.
Cemal Süreya aşk, Orhan Veli avarelik şiirleri yazar sende İstanbul
Yahya Kemal', Namık Kemal'i, Nabi ve Nef'iyi hep orada bul.
Güzellerin elif endamında bir uzun servidir, ey güzel İstanbul.
dostlarla in, boğaziçine bebekte bir bardak çayla mutluluğu bul.
gözüm kapalı bir yari bir de seni hayal ediyorum ey istanbul
çınaraltında dostlarımla edebiyat üzerine sohbet ediyoruz İstanbul.
boğaziçinle o kadar değerlisin, pahanı ölçemez ne ne para ne de pul.
bir yiğit senin uğruna bir çağ açıp bir bir çağ kapatıyor ey İstanbul .
erişilmez bir yar gibisin, sana kavuşmayı hayal eder bu divane kul.
KK
Susma öyle derin, susma kalbim,
Sustukça büyür içindeki fırtına.
Kelimeler hicret etse de dilimden,
Sen bari sadık kal kendi rüzgârına.
Yorulmuşsan eyvallah, kırılmışsan haklısın,
Dünya bazen ağır gelir, bilirim.
Ama göğsümün kafesinde gizli saraysın,
Sen susarsan, ben büsbütün eksilirim.
Hadi, çarp yeniden, duyur sesini,
Aşkı da söyle, sitemi de, acıyı da.
Yaşamak dediğin, çekip içine nefesini,
Haykırmaktır umudu, karanlığın ortasında.
Unutma; susturulan her duygu, içeride biriken bir sızıdır.
Kalp sustu mu, hayatın da sesi kısılır.
Hadi kalbim, toparla kırık dökük ne varsa,
Korkma yankından, bırak dökülsün hislerin.
Bu dilsiz dünyaya inat, eğer yaşanacaksa,
En gür çığlığı olmalıdır sessiz gecelerin.
Şuraya bir cümle koydum. Bırak, acımızı birileri duysun. Hem zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun!
-Birhan Keskin