BUZLU ORALET - PINAR PARS
Pınar Pars kalemiyle Lale Sokak No:1 kitabında tanışmıştım ve aşırı sevmiştim. Kalemini çok sevince Buzlu Oralet’i de okumak istedim. Buzlu Oralet’i de o kadar beğendim ki anlatamam.
Emekli bir asker olan babası ve aşırı kuralcı bir annenin büyük çocuğu olan Nesrin karakterinin yaşadıklarını okuyoruz bu kitapta. Nesrin aslında o kadar hayattan bir karakter ki belki de bu yüzden beni bu kadar etkiledi.
Kardeşinin gölgesinde kalmış, ne yapsa suç olan, evdeki iyi kötü her şeyden sorumlu olan, kararlarına asla saygı gösterilmeyen, içine kapanık biri. Böyle dediğime bakmayın ama! Nesrin o kadar güçlü bir kadın ki yaşadıklarını okurken çok duygulandım. Ayrıca kendisi sanatçı olmak istiyor ve bu ailede bunun da pek mümkün olmadığını anlamışsınızdır diye düşünüyorum.
Hikâye genel olarak Nesrin’in etrafında dönse de başka karakterlerin de yaşamlarına odaklanılmış.
Hande’nin neşeli bir karakteri var ve bence Nesrin’i bu anlamda tamamlıyor diyebilirim. Ayrıca Mahir karakteri de çok gizemli ve kitapta merak uyandıran bir konumdaydı.
Nesrin’in resimle ilgilenmesi çok güzeldi, onun karakterinin bir parçasıydı aslında resim yapmak. Ruhuna iyi geliyordu. Keşke ailesi de onu anlayabilseydi…
Sergi için yaşadığı süreç de bence çok güzel bir bekleyişti.
Yani Nesrin öyle bir karakterdi ki sanki yaşadığı her güzel şeyi en çok hak eden oymuş gibiydi. O güzel şeyler yaşadıkça ben mutlu oldum. Bir kız kardeşim gibi gördüm onu.
Hayatı elinden alınan ve etrafında hayatı elinden almaya çalışan kişilerin olduğu insanlar en başta okumalı bu kitabı. Bu tarz durumlarda güçlü durmak çok önemli. İnsanın kendi hayatına sahip çıkması çok önemli.
Sanırım kitap boyunca en nefret ettiğim karakterler Nesrin annesi ve babası oldu. Bir de kardeşi Sezin.
Her bir karaktere ayrı yoğun
Bu kitabı okumayı düşünmüyordum ama kardeşim okuduktan sonra başımın etini yedi oku diye. Ben de dedim ne var okuruz. Beni mahvetti sonda. Muhteşem bir kitap. Arkadaşlığı o kadar güzel anlatıyor ki inanılmaz. Sonunu hiç böyle beklemiyordum hüngür hüngür ağladım valla
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ayfer Tunç yine bildiğiniz gibiEdebiyat
Sevdiğim yazarların kitapları hakkında tarafsız eleştiri yapma gayretim her zaman olmuştur, ama bazısı var ki çıtayı sürekli en tepeye çıkarıyor, işimi zorlaştırıyor.
Dünya Ağrısı kitabı ayrı bir yerdeydi benim için, 
Annemin Uyurgezer Geceleri de o kategoriye soktu kendini. Dili ve üslubu bildiğimiz gibi, ama akıcılığı muazzamdı. Yormadı hiç.
Zihnimde derin sorular vardı, daha çok oldu. Bu geçmişin izleri, bedelleri, aileden aktarılan miras konuları bir türlü içselleştiremediğim mevzular. Sorguluyorum ister istemez neden ama neden? Neden annemin, büyük annemin, büyük büyük annemin kaderi bana aktarılıyor? Haksızlık değil mi? Kitap da Şehnaz ve annesi ve hatta anneannesinin hayat sarmalına tanık oluyoruz. O kıskaçta sıkışıp kalma hissini hala atamadım üzerimden. Eğitim, aşk, para, hayat koşulları, her ne olursa olsun yaşanacakların çizgisini kıramıyorsa bir gece ansızın uyur gezer bir annenin çorap söküğü gibi getirdiği gerçekler tokat gibi çarpıyor yüzüne insanın.
Yine içinden çıkamadığım, sayısız kez şahit olduğum ilişkilerin başrol olduğu harika bir roman okudum. Zihnim edebi hazla doldu taştı. İyi okumalar diliyorum okuyacaklara..
Dünya Ağrısı kitabı ayrı bir yerdeydi benim için, Annemin Uyurgezer Geceleri de o kategoriye soktu kendini. Dili ve üslubu bildiğimiz gibi, ama akıcılığı muazzamdı. Yormadı hiç.
Zihnimde derin sorular vardı, daha çok oldu. Bu geçmişin izleri, bedelleri, aileden aktarılan miras konuları bir türlü içselleştiremediğim mevzular. Sorguluyorum ister istemez neden ama neden? Neden annemin, büyük annemin, büyük büyük annemin kaderi bana aktarılıyor? Haksızlık değil mi? Kitap da Şehnaz ve annesi ve hatta anneannesinin hayat sarmalına tanık oluyoruz. O kıskaçta sıkışıp kalma hissini hala atamadım üzerimden. Eğitim, aşk, para, hayat koşulları, her ne olursa olsun yaşanacakların çizgisini kıramıyorsa bir gece ansızın uyur gezer bir annenin çorap söküğü gibi getirdiği gerçekler tokat gibi çarpıyor yüzüne insanın.
Yine içinden çıkamadığım, sayısız kez şahit olduğum ilişkilerin başrol olduğu harika bir roman okudum. Zihnim edebi hazla doldu taştı. İyi okumalar diliyorum okuyacaklara..
Hamit Çavuş’un gerçek yaşam hikâyesi üzerinden; savaşın acısını, vatan sevgisini, özlemi ve insanın içindeki o vazgeçmeyen mücadele ruhunu iliklerime kadar hissettim.
Bir cepheden diğerine koşan, esir düşen, açlık ve yoklukla mücadele eden ama hiçbir zaman umudunu ve vatan sevgisini kaybetmeyen bir kahramanın hikâyesi sayfalara öyle güçlü yansımış ki, okurken zaman zaman gözlerim doldu.
Savaşların yalnızca cephede verilmediğini; geride kalan annelerin, eşlerin ve bekleyen sevdaların da kendi savaşlarını verdiğini bir kez daha gördüm.
Hamit Çavuş’un Vesile’ye duyduğu özlem, vatanına olan bağlılığı ve yaşadığı fedakârlıklar uzun süre aklımdan çıkmayacak.
Yazarın arşiv çalışmaları ve gerçek bir hayat hikâyesini gün yüzüne çıkarma çabası kitaba ayrı bir değer katmış.
Tarihin tozlu raflarında kalmış kahramanları tanımak, geçmişe farklı bir pencereden bakmak isteyenler için çok kıymetli bir eser.
Eğer gerçek yaşam öykülerini, tarihî romanları ve unutulmuş kahramanların hikâyelerini seviyorsanız Türk Damarı mutlaka okuma listenizde olmalı.
“Hayat hesapla değil, nasiple yaşanır.”
Öncelikle ilk kitaptan çok daha iyi olduğunu belirtmeliyim. Bu kadının kalemini gerçekten sevdiğimi anladım. Adrian ve Lia'nın birbirlerini asla doğru anlamamaları beni sinir etti. Özellikle karısını gözlerindeki hüzünden tanıyan Adrian'ın karısının onu sevdiğini anlamaması aşırı saçmaydı bana göre. Ama yine de kitap aktı gitti. Çok da spoilera girmek istemiyorum kurgu biraz karışık, ilk kitabın başından sonuna kadar olan olayların daha öncesi işleniyor. O yüzden ikinci kitap bittiğinde her şeyin yerli yerine oturmasına sevinirken aklıma ilk kitabın sonu geldi ve her şeyin yanlış yere oturduğunu hatırladım. Bu yüzden 3. ve son kitaba başlamak için sabırsızlanıyorum.
Aşk acısı falan filan1000Kitap
Yazarın okuduğum ilk kitabı ve maalesef bana pekte hitap etmedi. Hayatımın aşk acısı çekme yaşlarını geçtiğim bir döneminde olmam bunda etkili olabilir, şayet kitabın tamamı aşk acısı içinde başka başka olayları birbirine bağlayan ve hepsini en sonunda Osman’a bağlayan genç bir kadının dilinden yazılmış.