Mazot.Şiir
sen o baygin sevgilerin adami degilsin.
sana yasamak duser carklarin govdesinde
bin demir kapiyla hesaplasmaktan omzun cürümelidir
bin cesit gunesle ovulmalidir gaddar ellerin
yürü yanginlarin ustune, kendi alevini de getir carpintisiz dakikasi olur mu devrimcinin ki
olum
her yerde uyaniktir
alestadir korkunun yardakcilari
tez kizaran gullerden kendini sakin
sevgiler urkutsun seni, ask ayri-
asktir diye geri geldin o cekic seslerine
biraktin vazgecilmez irmaklari
gonlune kar yagdiriyorsa cocuk sesleri yetsin dikkat et hicbir sey islatmasin namlulari.
Zehra...
Geçen sene Aşura gecesinde içim sıkıldığı için kendimi yollara atmıştım. Sokakta birkaç insandan başka bir şey yoktu, ellerinde Hüseyin yazan kurdelelerden, yeşilli siyahlı bayraklardan başka bir şey taşımayan insanlar... Yaşadığım şehirde mezhep çeşitliliği çok fazladır.
Öyle boş boş yürürken biri seslendi "Zehra!" diye. Umursamadan yürümeye devam ettim yine bağırdı Zehra diye. Ben hayatımda bu kadar acı bir ses duymamıştım, sesin sahibini ararken bir ağacın altında adamı gördüm. Elinde dağıttı suların kolisi, öylece oturuyordu. Bizim bu bölgede erkekler genelde yaşı kendinden küçük kızlara "ana" diye seslenir. Ona baktığımı anladığında "Gel Zehra Ana" dedi. Biraz daha yaklaştım, ağlıyordu. Ayağı sakattı, yardım istedi, yardım ettim. Yanından ayrılırken yine Zehra dedi bana. Bazen kafamın içinde yine o adamın sesini duyuyorum, Zehra diye sesleniyor bana. Tırnağı dahi olamam ama bu beni çok çok etkilemişti. Niye anlattım bilmiyorum ama bu günler hepimizin içinde bir yangın gibi yanıyor diye düşünüyorum. Rabbim, Resulullah (sav)'ın ehlibeytinin sevgisiyle bizi şereflendirsin, Cennet'in kadınlarından biri olan Hz. Fatıma annemizin dizinin dibinde oturabilme şerefine nail etsin.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Oturup akşama kadar seyredilir,
Güzel bir bayan.
Loş bir ışık gibi,
Sokak lambasının altında özgürce yürüyen,
İşte o şairdir bu.
Oturup çayı da, çorbası da beraber içilir,
İlla adamı şair eder.
Alır çocukluğuma götürür usuldan,
Artık yaşlanmam gerekiyorsa,
Bu satırlar berraktır işte o zaman...
İçimden geçti güzel yüz,
Bir sarhoş,
Bir damlasında,
Ne viski, ne de şarap,
Şairin yıllanmış içkisi...
İyice satırlar şımarıyorlardı,
Ve sözler hafif kalıyordu.
Çocukça yada henüz yeni doğmuş,
Bir kalemin mürekkebi düşseydi,
İşte o asıl bereketti.
AYKUT BARIŞ ÇELİK
-Gülleri Küstürmekmiş NiyetinŞiir
Seni sarıp sarmalayıp seven kimdi?
Tek bir gülüşüne kanan kimdi?
Çok geç oldu anlamam,
Kadere meydan verdik, mağlubuz.
Hiçe saydın, yetmedi mi?
Kolay mıydı bir aşkı yıkmak?
Deli gibi seni düşünen kimdi?
Seni seven adamı hiçe saymak,
Yakıştı mı şu onursuz gururuna?
Sakınırdım seni laf söz gelmesin diye,
Bir gün olsun derdimi söylemedim.
Sen hep gül diye her şeyi yaptım;
Gülmek niyetin değilmiş, gülleri küstürmekmiş niyetin...
-turna
22.06.2026
Ezginin Günlüğü
Pir Sultan kızıyım ben de Banazda
Kanlı yaş akıttım baharda güzde
Koç babam astılar kanlı Sivasta
Dar ağacı ağlar, Pir Sultan deyi, deyi
Yıldızdır yaylası dost, Banazdır köyü
Dost hey dost, dost hey dost
Yaz bahar ayında medet dolanır suyu
Sularda ağlaşır hey dost, Pir Sultan deyi
Aradım eski hayalleri
Vakitsiz geçip giden trenlerde
Sevgili arkadaş yüzleri
Dünya inan ki bildiğin gibi degil cocuk
Geceydi ay vardi, bütün hayatımız
Uzak bir yıldızdan düşmüş gibiydi
Dilimde bir genclik sarkisiyla
Aradım eski hayalleri
Dünya inan ki bildiğin gibi değil cocuk
Bir dümensiz sandal, belki oyuncak bir kayık Leyla sensin, sevdiğin hayal değil cocuk Eski bir sevdadır akıntıya karsı yolculuk
Uzun bir yol vardı, nehir boyunca
Derin yamaclardan daglara dogru
Bir cocuk bulutlara cıkardı
Gördüğü düşün kanadıyla
çaresiz gözler
kupa papazının kalbi bile kırık bugünlerde,
herkeste farklı bir telaş, herkeste laedri bir yâr'a.
sırtını doğan güneşe, yüzünü hüznüme dönen
daha konuşmadan içimi onlarca acıyla örten duvarlar şahit.
ne zaman gözlerim tavandaki o derin boşluğa dalsa
gözlerimin dört bir yanı denizlerle çevrilir, boğulurum.
ne zaman kendimden nefret etsem,
ne zaman tanrıya elimi açıp, iki çift laf etsem
elindeki elma şekerini fakir çocukların önünde şapırdatarak götüren veletler gelir aklıma
çünkü o an fakirleşir bedenim,
bileklerimin o alaycı tebessümleri ve elinde kan'şekeri fayans üzerinde şıpırdayan halüsinasyon vardır.
dikenleri protez güller gördüm ben
tutmasını bilene batmadıkları için kırıldı hepsi
gülün yüzündeki hüznü süzdü güz gülüşlü sözüm.
kıyafetsiz çırılçıplak kelimeler gördüm ben
hepsi bir bir dudaklardan intihar eder haldeydi
son sözlere müteakip gömülen aşklar gördüm ben
iyi bilirdik dendi hepsine, çünkü hepsine kelimeler kifayetsizdi.
cam kenarından bir hayat yolculuğuydu yaşamak artık
bir yanağımız buğulanmış bir hicrandı, cama yaslanmış
diğeri ise; umut süsü verilmiş, kabuklaşmış bir yara.
yıllarca hayallerimizin gönderinde dalgalanan aşklarımız
bugünlerde yalnızlıklar tarafından indirilmiş durumda