Bu kitabı oxuyub öz kimliyinizə zərər vurmayın.Kitabı aylardır oxumağa çalışırdım.Axırda bitirdim.
Burda başqa bir qadını alçaltmaq üçün saçını kəsməkləri???? Qadın düşmanlığının neçənci səviyyəsidir.Hələ baş obraz bunu başqa bir qadına etdirib deyə özünü günahkar saymır???? Belə kitablara nifrət edirəm.Qadın düşmanlığı etmədəndə dark romance yaza bilərsən.
Bazı insanlar böyle yaşar, diye değil biz nasıl istersek...1000Kitap
#Bazı İnsanlar Böyle Yaşar 5 | Final
𝗡𝗲 𝗸𝗮𝗹ı𝗿ı𝗺 𝗮𝗸ı𝗹𝗱𝗮 𝗻𝗲 𝗱𝗲 𝗯𝗶𝗿 𝘆𝗲𝗿𝗶𝗺 𝘃𝗮𝗿 𝗴ö𝗻ü𝗹𝗱𝗲. 𝗞𝗮𝘆𝗯𝗲𝘁𝘁𝗶𝗸𝗹𝗲𝗿𝗶𝗺 𝗱𝗲 𝗴𝗲𝗹𝗺𝗲𝘇 𝗵𝗶ç 𝗴𝗲𝗿𝗶. 𝗕𝗮𝗻𝗮 𝘀𝗮𝘆𝗺𝗮𝗸 𝗸𝗮𝗹ı𝗿; 𝗲𝗸𝘀𝗶𝗸𝗹𝗲𝗿𝗶, 𝗸𝗲𝘀𝗶𝗸𝗹𝗲𝗿𝗶, 𝘀𝗲𝘃𝗶ş𝗹𝗲𝗿𝗶 𝘃𝗲 𝘀𝗶𝗹𝗶ş𝗹𝗲𝗿𝗶...
━━━━━━━
Sevdiğim bir seriyle vedalaşmış oldum. Uzun bir yolculuğun sonuna geldim ama final konusunda tam anlamıyla tatmin olduğumu söyleyemem.
İlk dört kitap boyunca aksiyon temposu oldukça yüksekti. Bu kitapta ise tempo biraz daha düşüktü ve bazı bölümlerde sıkıldığımı hissettim.
Anlamlandıramadığım birkaç nokta da vardı. Özellikle Lina'nın Aral'ı iki yıl boyunca neden terk ettiğinin yeterince açıklanmadığını ya da şöyle söyleyeyim gereksizmiş gibi düşündüm. Bunun yanında, uzun bir ayrılığın ardından birbirlerini bu kadar hızlı kabullenmeleri bana biraz tuhaf geldi. Ama çok seviyorlardı ve birbirlerini anladıklarını göstermek zorundaydılar xo:)
Aral'ın Lina'ya olan sevgisi her zamanki gibi çok güçlüydü. Bu kadar bebeği gibi seven başka karakter yok. <3 Filiz Puluç'un erkek karakterlerini bu yönüyle seviyorum. Ancak bazen bu yoğun sevgi dozu biraz fazlalaşınca bana daral geliyor. Mıç mıç ilişkilere çok gelemiyorum bir yerden sonra üstünkörü okumaya başlıyorum.
Circus meselesinin de dört kitap boyunca büyük bir olay olarak işlenip finalde oldukça kısa sürede çözüme kavuşması beni biraz daha fazlasını bekler hâle getirdi.
Bunun dışında seri hâlâ benim için çok değerli. Özellikle yan karakter kadrosu çok zengindi. Her birinin hikâyeye kattığı şey farklıydı ve onları okumak oldukça keyifliydi.
Ares'in ölümüne üzüldüm ama hikâyenin gidişatı açısından gerekli bir karar olduğunu düşünüyorum.
Genel olarak baktığımda; zekice kurgulanmış, karakter ilişkileri güçlü ve okuru içine çekmeyi başaran bir seriydi. Finali beklentimi tamamen karşılamasa da severek okuduğum ve keyif aldığım serilerden
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Birkaç saat içinde bitirdiğim bir kitap oldu. Akıcılığı ve sürükleyiciliği sayesinde zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan saatleri, sayfaların nasıl geçtiğini anlayamadan kitabı bitirmis oldum. Okurken karakterin acılarını hissediceğiniz söylediği cümlelerin derin anlamlarında boğulacağınız bir kitap. Alıntı olarak paylaşmadığım ama çok beğendiğim 2-3 kere okuduğum kısımlar oldu. Bunun yanısıra ben wertherle empati yaptığım kadar yaşadıklarından kendisini suçlu bulduğum yerler de oldu. Sevgi ve saplantı arasında ince bir çizgideydi bence werther. Bana kalırsa saplantıya yakın hatta biraz daha onun içindeydi.Bu bir tartısma konusu tabii ki. Güzel kaleme alınmıs kitaplarında en güzel yanının bu olduğunu düsünüyorum herkes için aynı olan kitap zihinlerimizde bambaşka şekilde yorumlanabiliyor.
Eski bir öğrenci ile ölümle yüzleşen bir öğretmenin her salı buluşmaları, aslında bize hayatın en önemli derslerini anlatıyor.Morrie adlı yaşlı bir profesör vardır. ALS hastalığı nedeniyle günleri sayılıdır. Eski öğrencisi Mitch, onunla her salı görüşmeye başlar. Bu buluşmalarda Morrie;
hayat, ölüm, aşk, aile, para, mutluluk ve yaşlanma gibi konularda dersler verir. Gerçek mutluluğun para ve başarıda değil, sevgi, anlamlı ilişkiler ve kabullenmede olduğunu anlatır. Ölümün kaçınılmazlığı üzerinden aslında nasıl yaşamak gerektiğini öğretir. Gerçek yaşam hikayesi olması ve akıcı diliyle tavsiye.
Hayat, ertelenmeyecek kadar değerli. #öğretmenimmoriylesalıbuluşmaları #hayattakienbüyükders #mitchalbom #boyneryayınları
Aşk ve Hafızanın Romanı
Puan vermedi
Altan, eserinde yalnızca iki insan arasındaki bir aşkı anlatmaz; aynı zamanda Türkiye'nin yakın tarihine damgasını vurmuş toplumsal yaraları, devlet-toplum ilişkilerini, kadın sorununu ve bireyin hafızayla mücadelesini de sorgular. Roman, Selim ve Yelda'nın trajik aşkı etrafında şekillense de, arka planda Mezopotamya’nın tarihsel gerçekliği, şiddet sarmalı ve insan ruhunda bıraktığı derin izler yer almaktadır.
Merkezde, hayatında herkesten ve her şeyden çok sevdiği adamdan uzaklaşarak Kurdistan dağlarında uluslararası bir araştırma grubuna katılan Yelda ile ruhundaki kırılganlıkları gizlemek için sevdiği insanı sürekli yaralayan Selim bulunmaktadır. Yazar, gerçek aşkın insan üzerinde bazen nasıl yıkıcı bir ağırlığa dönüşebileceğini çarpıcı biçimde ortaya koymaktadır. Selim ve Yelda'nın ilişkisi, iki yakasını birleştirmesi gereken ancak bu yükü taşıyamayıp çöken bir köprü gibidir. Sonuçta her iki taraf da yalnızlığın içine hapsolur.
*Bazı karakterler;* Selim, ilk bakışta olumsuz özelliklerle ve karmaşık bir kişilik görünümü sergiler. Korkak, yalancı, bencil ve zaaflarına teslim olmuş bir kişilik görünümü çizer. Sevdiği insanı kaybetmekten korkmasına rağmen, onu korumak yerine sürekli yaralar. Kendi ruhundaki eksiklikleri ve kırılganlıkları dürüstçe kabullenmek yerine yalanlara, kaçışlara ve savunma mekanizmalarına sığınır. Selim'in bütün zaaflarının altında derin bir sevme kapasitesi, yalnızlık korkusu ve çocukça bir korunma isteği vardır. Bu yönüyle Selim, modern insanın parçalanmış ruhunu temsil etmektedir.
Yazar, insanın matematiksel bir formül olmadığını vurgular. İnsanı oluşturan duygu dünyasının karmaşıklığı sayesinde, Selim tüm kusurlarına rağmen okurun ilgisini ve hatta sempatisini kazanabilmektedir. Romandaki "kurbağayı ancak prenses öptüğünde prense dönüşür"
Kürk Mantolu Madonna
Sabahattin Ali, insan ruhunun en kırılgan kıvrımlarını öyle bir dokunuyor ki, roman bittiğinde bile içimizde gezinen bir ses bırakıyor: “Sevgi, bazen bir ömür susmak demektir.”
Raif Efendi’nin sessizliği, aslında hepimizin içindeki o derin, konuşmaktan yorulmuş tarafın sesi gibi.
Ve Maria…
Belki de hayatımız boyunca aradığımız o “anlaşılma” hâlinin vücut bulmuş hâli.
Bir insanın, başka bir insanda kendini bulmasının ne kadar büyük bir mucize olduğunu bu romanda tekrar hatırlıyoruz.
Bu kitabı okumak, aslında kendi içimize yürümek gibi.
Sessizce… Acele etmeden…
Çünkü Sabahattin Ali bize hiçbir zaman kalabalığı değil, yalnızlığın içindeki derinliği anlatır.
“Kürk Mantolu Madonna”, aşkı bir hikâye olarak değil; bir yarım kalmışlık, bir zamanın yanlışlığı ve bir görülme arzusu olarak fısıldıyor kulağımıza.
Ve roman bittiğinde bile içimizden şu cümle düşmüyor:
“İnsan en çok anlaşılamadığında yorulur.”