Ruhunun kendi yok oluşunu hırsla beklediğini bildikten sonra dua etmek neye yarardı? Bir çeşit gurur, bir çeşit korku, onu geceleri Tanrı’ya bir dua etmekten bile alıkoyuyordu. Tanrı’nın bir gece o uyurken hayatını alabileceğini, merhamet dilenmeye fırsat bulamadan ruhunu cehenneme fırlatacağını bildiği halde.