O günden sonra kahverengi kukuletalı küçük bir kafa neredeyse her gün usulca çitleri aşıyor ve kimseye görünmeden gelip giden nameli bir ruh o çalışma odasına musallat oluyordu.
Beth hala bir çocuktu ve oyuncaklarıyla oynamaktan keyif almaya devam ediyordu. İçlerinden hiçbiri güzel ya da kusursuz değildi. Beth onları alana kadar hepsi bir köşeye terk edilip dışlanmıştı. ... Tam da bu yüzden Beth onların üzerine titriyordu, sakat bebekleri için bir hastane bile kurmuştu. Pamuklu bezden yapılmış bedenlerine hiçbir zaman iğne batırmaz, onlara kötü sözler söylemezdi. En çirkinini bile ihmal edip incitmez, her biriyle derin bir sevgiyle ilgilenirdi.