Kaba biri olmak istediğimden değil ama sürekli ortamı neşelendirmek, havayı yumuşatmak için büyük çaba harcamak da istemiyorum. Ama sanırım o şekilde davrandığım için çevremdekiler bana katlanabildi.
Dün akşam kısa bir anlığına yaşamak güzelmiş gibi hissettim. Ama sadece bir gün sonra yine çaresizliğe gömülebiliyorum, sanki siyahla beyaz gibi. Çevremdeki dünyaya karşı tamamen ilgisizim. Hayatın küçük zevklerini aramalısın diyorlar ama bunu bilmeyen kim var ki? Ben diyorum ki, işte, o küçük şeyleri yapmak bile çok zor ... Kendimi bozulmuş gibi hissediyorum ve böyle yaşamaya devam etmek korkunç bir şey olurmuş gibi geliyor.