Bizim de sizin felsefenize girmemiz, biraz size benzemeyi benimsememiz gerekti. Siz yönsüz kahramanlığı seçmiştiniz; çünkü anlamını yitirmiş bir dünyada ortada kalan tek değer bu. Bunu kendiniz için seçtikten sonra, herkes için de, bizim için de seçtiniz. Ölmemek için size öykünmek zorunda kaldık. Ama o zaman size karşı üstünlüğümüzü ayrımsadık: Bizim bir yönümüz vardı. Şimdi, işin sonuna yaklaşırken öğrendiğimiz şeyi söyleyebiliriz size: Kahramanlık pek öyle önemli bir şey değil, mutluluk daha zor bir iş.
Dünyanın bir üstün anlamı olmadığına bugün de inanıyorum. Ama onda bir şeyin anlamı bulunduğunu biliyorum. Bu da insan; çünkü anlamı bulunmasını zorunlu gören tek varlık o. Bu dünya en azından insanın gerçeğini taşıyor, bizim görevimiz de yazgının kendisine karşı ona ussal gerekçelerini vermek. İnsandan başka gerekçesi de yok.