Şöyle bir cümle okudum:
“Yeniden iyi biri olmak mümkün.”
Mümkün mü gerçekten? Kendini sorgulamaktan uzak, kendini yargılanmaktan aciz, kabahati hep başkalarında bulan, kendine zerre kadar bile toz kondurmaktan uzak olan bizler, kaybettiğimiz iyiliği kazanabilir miyiz yeniden?
İçimizde saklanan iyiliği hatırlayabilir miyiz?
Hep eksik, hep yarım halimizle sarılmaya kalkıyoruz birbirimize, çok eski kırgınlıkların çok keskin kıymıkları batıyor kalbimize.
Buna engel olamayız.
Tamamlanmadan olamayız.