Sırtı yükten yara olmuş bir eşeğe herkes acır ama sırtında odun taşıyan kadını ancak tesadüfen fark ediyor insan. Yakacak odun geçiyordu - gördüğüm buydu.
+ “Her zaman yetişkin kalmak mümkün olabilir.”
- “Anlamıyorum.”
+ “Anlamadığını biliyorum, işte bu yüzden dün, yetişkinler gibi beklemek yerine çocuklar gibi yatağa girdik biz”
Düğmenin yerini fermuar alır ve insan şafakta giyinirken düşünmeye, felsefi düşüncelere dalmaya ve dolayısıyla da melankolikleşmeye ayıracak bir saat bulamaz olur.