İnsanoğlunun hislerinde belli hudutlar olduğunu ve bu hudutları aşan olaylar karşısında,ister bir felaket olsun ister büyük bir zafer, hislerin yerinde uçsuz bucaksız bir boşluğun kaldığını bir kere daha anımsadım.
Ben deyince bir boşluk duygusuna kapılıyorum. Öyle unutulmuşum ki kendimi iyice hissetmek elimden gelmiyor. Benden kalan bütün gerçeklik, varolduğunu hisseden varoluş sadece. Yavaş yavaş uzun uzun esniyorum ... Birden “ ben” soluklaşıyor, soluklaşıyor, işte söndü.