Şebnem
@atelectasis
insan bir akşam üstü ansızın yorulur, tutsak ustura ağzında yaşamaktan
Veteriner Hekim
ArcusAorta
Jupiter, 13 Ekim 1996
131 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Vatan yaşamazsa vatanda hiçbir insan yaşamaz. Belki yaşayan bulunur. Evet! Belki bulunabilir. Yok... Yok... Yaşayan bulunur; ama insan değildir. Insan, vatanın ayakları altında çiğnendiğini görürse yaşamaz. Kendisini besletip büyüteni ayaklatında görüp de yaşayan insan, köpekten alçaktır.
Yücelik geçici bir deneyimdir. Asla kalıcı değildir. Kısmen insanoğlunun efsane yaratmaya meyilli hayal gücüne dayanır. Yüceliği deneyimleyen kişi, nasıl bir efsanenin içinde olduğunu anlamalıdır. Kendisine hangi imajın verildiğini düşünmelidir. Alay etmesini de bilmelidir. Böylece rolünü inanmadan oynar. Alaycılık kendini rolüne fazla kaptırmasını önler. Bu nitelik olmazsa, yücelik insanı yok eder.
Hangi kurumun kapısına gitmeliyim mesela yeni bir başlangıç için? Daha öncelerde olduğumuz kişiler neden daha sonralarda olduğumuza ya da olmak istediğimiz kişilere bu kadar zarar veriyor? İnsanlık olarak geri dönüşüme göndersek tüm hatalarımızı. Her şeyi daha doğru/iyi/olması gereken gibi yapabileceğimiz yeni şansları kim bize gerçekten tanıyor?
Avunmakla avutmak arasında bir seçim yapsak bugün, sanki çevremizdeki herkes platin miğferlerin içinde saklanıyor. İnsan dönüyor, kendini avutuyor, kendiyle avunuyor. Kaç üzgünlük/pişmanlık, bir affedilme hak ediyor?
İnsan merak ediyor, beş harfin etkisini karakterine. Değerlendirmeye tabi tutuyor, bir hatır uğruna yaptıklarını, bir gelecek uğruna aştıklarını, bir kalp uğruna yuttuklarını, uykusunu uykusunda boğduklarını, üzdüğü vücutları, kırılan aynaları, üçüncü kişi adına yapılmış kavgaları ve artık olmayan ama bir ara varlığından emin olduğu karakterlerini.
İnsan aslında sağlam diye oturduğu karakterinden düşen bir metafor burada. Ve insan, suyun altında nefes alamayacağını sanıp boş yere nefesini tutarak ölebilen tek metafor burada. İnsan, daha büyük karakterler inşa edebileceğine inanıp kendisinin tek artısı olan karakterleri nerede bıraktığını bile hatırlamayan tek mahlukat burada. İnsan, kendi mülakatında kendisiyle olan sınavını veremeyen bir süreç, bir yalnızlık ve bir arayış burda. İnsan kendini gördüğü yerden çok uzakta, çok derinde ve hiçbir şey olmamış gibi mütevazi davetlere gitmekte.
Yorgunsun. O kadar uzun zamandır yorgunsun ki camlardaki yansımaların sana içlerinden kırık bakıyorlar. Yalnızlığına tutunuyorsun. Aklında yükseliyor gökdelenler. Senin adına konuşmam gerekirse ki bana düşmüyor seninle ilgili hiçbir kalp ağrısı, kalbinde açtığım ağrıya vurgunsun. Hangimiz geride bırakılmadık ki? Hangimiz tavandaki lambaları bomboş izlemedik? Ben senin suskunluğunu bile kendime kapı zili yaptım, üstelik hiç çalmayacağını bile bile. Kapıma yalnız sen gelirdin oysaki.
İkinci şanslara inanmayı seninle bıraktım ben. Şöyle de bir şey var, hayatına dahil olmayı istemedim, belki seni korudum kendimden. Şimdi gökdelenlere savaş açmaya gidiyorsun, arkadan kimse durmuyor çünkü ve benim de bir şey gelmiyor elimden. Keşkelere inanmayı da seninle bıraktım ben. Bir sırrı mezara gömer gibiydi ses tonun. Sevmedim, sevmek istemedim. Yine de konuşmak, anlatmak geldi içimden. Huzursuzsun. Yürüme o suların üstünde. İsteseydin, belki sana akardım, yağmur olup sana, yalnızca sana yağardım. Kaçmak için geç mi kaldım? Gerçekten çok mu korkaktım?
