Şebnem
@atelectasis
insan bir akşam üstü ansızın yorulur, tutsak ustura ağzında yaşamaktan
122.jpg){kind=small}
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Bazı insanları toprağa gömeriz, ama öyle insanlar da vardır ki kefenleri bizim yüregimizdir, anıları hergün kalbimizle birlikte çarpar, soluk alır gibi onları düşünürüz, aşka özgü bir ruh titremesinin boş kurallarına göre bizdedirler.”
Honore de Balzac
Honore de BalzacAşk bir ruh kangreni; o kadar çabuk ilerliyor ki. Daha şimdiden ne haldeyim. Zamanı saatlerle, dakikalarla değil, güneşin doğup batmasıyla değil, sizinle ölçüyorum: 'Onu gördüm, görmedim, göreceğim, görmeyeceğim, gelecek, gelmeyecek...'
İvan Gonçarov
İvan GonçarovBen atasözlerinin bize yüksek bir ahlak aşılamadığını, tam tersine ahlakımızı bozmaya ve bizi düşük bir ahlaka dönük şeyler olduğunu savunurum. Bunlardan bir tanesi de “Bal tutan parmağını yalar." Bundan anladığımız şudur: Bir işin başında ise adam o işten doğacak olan istifadenin bir kısmı da ona gider. Yani bal tutan adam parmağını yaladı diye onu kınamayız. Bu kötü bir şeydir. Benim iftihar ettiğim şey, çocukluğumdan beri bal tuttuğum halde parmağımı yalamamış olmamdır...
"Bal tutan parmağını yalar." Ben diyorum ki, bal tutan parmağını yalamasın, hatta mümkünse elini yıkasın. Çünkü insanlar, parmaklarını yalayarak bu durumu doğurdular. Parmaklarını yalayarak Türkiye’nin ömrünü kısaltmada etkin rol oynadılar.
İstiklâl Yürüyüşleri 
İsmet Özel
İsmet ÖzelYorgunsun. O kadar uzun zamandır yorgunsun ki camlardaki yansımaların sana içlerinden kırık bakıyorlar. Yalnızlığına tutunuyorsun. Aklında yükseliyor gökdelenler. Senin adına konuşmam gerekirse ki bana düşmüyor seninle ilgili hiçbir kalp ağrısı, kalbinde açtığım ağrıya vurgunsun. Hangimiz geride bırakılmadık ki? Hangimiz tavandaki lambaları bomboş izlemedik? Ben senin suskunluğunu bile kendime kapı zili yaptım, üstelik hiç çalmayacağını bile bile. Kapıma yalnız sen gelirdin oysaki.
İkinci şanslara inanmayı seninle bıraktım ben. Şöyle de bir şey var, hayatına dahil olmayı istemedim, belki seni korudum kendimden. Şimdi gökdelenlere savaş açmaya gidiyorsun, arkadan kimse durmuyor çünkü ve benim de bir şey gelmiyor elimden. Keşkelere inanmayı da seninle bıraktım ben. Bir sırrı mezara gömer gibiydi ses tonun. Sevmedim, sevmek istemedim. Yine de konuşmak, anlatmak geldi içimden. Huzursuzsun. Yürüme o suların üstünde. İsteseydin, belki sana akardım, yağmur olup sana, yalnızca sana yağardım. Kaçmak için geç mi kaldım? Gerçekten çok mu korkaktım?
