Bir akşam - üstü pencerenden bakıyordun
Ağır ağır, yollara inen karanlığa.
Bana benzeyen biri geçti evinin önünden.
Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya..
O geçen ben değildim.
.
.
.
Bir kitap okuyordun, dalgın..
İçinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.
Genç bir adamı öldürdüler romanda.
Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın..
O ölen ben değildim.
...
Bir gün sen bütün bunların içinden
hayranlıkla geçtin
Ben bütün bunlara, kalbim ter içinde
bir daha baktım
Ondan sonra öğrendim
dünyanın nasıl bir mucize olduğunu.
Ne mi diyorum Hayal Hanım
Seni her gün bir daha , bir daha seviyorum.