Eyüpcan Işık
@autodidactee
Psikolojik Danışman, Yazar, İllüstrator.
instagram.com/isik.eyupcann
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
üstünde arzunun izmaritleri
söndürülmüş badem çiçekli desenleri olan
bebek mavisi zırhıyla
kılıcını nereye sallaması
gerektiğini düşünürken Vaiz Kenzi
bir kabileye denk geldi
tanrıyı evrenin terzisi kabul eden
onlara göre ten değildi bu içine girdikleri
mana ipliğinden örülmüştü
bir tarla kuşunun güneşi emmiş kanadı,
bir çileğin ergin çilleri ya da
hala renginin bahşedilmesini bekleyen
bir bebeğin alaşımlı gözleri
ve bir kaos varsa
nerede
ipliği dağılmış bir mana varmış
orada
ve yamamak kendini
utanç değilmiş
ya da bazı dostlukların ipini gergin tutup
bazılarınınkini kesip atmak
bu da değilmiş utanç,
iyileşmekmiş,
kendini yeniden örmeyi
geciktirmekmiş ikinci en büyük günah
ve ikindi vakti
kendiliğin tarlasına inmekten
haya duymakmış üçüncüsü
aynı günah deliklerinden
defalarca ısırılmakmış birincisi
kapı açılıyor içeri
yağmurla ıslanmış ve terlemiş
onlarca insan giriyor
çatı altına doluşmuş sönük güvercinler gibiyiz
sonra benim sıram geliyor inmek için
ve kapı açılıyor yine
sarı sıcak bozkırının saçları ta metronun içine giriyor hiç tanımadığım bir kız yanıma
ve karadut ikram ediyor
sırf bu yüzden ağlayabilirim
derken
avucumun içinden farkı olmayan bozkırda
kara kuzuların dolaştığını görüyorum
yaşayabilirim böyle zeytin tanesi gibi
incir, peynir ve ekmek yiyerek burada
fakat bir maraz peydahlandı bende bu ara
20'ye baksam 50,
50'ye baksam 20 görüyorum.
gençte yaşlıya
yaşlıda gence bakmak yoruyor artık
dönercide çalışan o kadına ne demeli peki
bezi yere düştüğünde kendisine
itaat etmeyen bir hızla koşarak
almaya çalışmıştı hani,
önlük ipinin üstünden sarkan kilolarıyla
güneşle parlayan zeytin karası saçları vardı
onun da bir ara ama ne oldu da
burada şimdi
derken saçların dökülüşlerini görüyorum,
tam buradan dökülmeye başlayacak diyorum
mesela başını çevirişi rüzgarın
vaiz Höderlin'in
bebek mavisi bir motoru vardı
bulutla çalışan
kitaplardaki fiziğe göre değil
duygulardaki fiziğe göre hareket ederdi
hava parmakla üstünden geçilmiş
bir kurşun kalem çizgisi gibi kapalı olduğunda
ve şimşek salkımları göğü turlarken
motor daha çok yol giderdi
çünkü
bilirdi vaiz altı ay boyunca
birisinin melankolik olması garip değildi ama
yoktu altı ay boyunca mutlu olan
işte buydu duyguların fiziği
hüznün doğada
neşeden daha geç çözünmesi
kendimin ve kendi'lerimin
fotoğrafını çekmek için
anlamak için kendimi biraz daha
uzaklaştım kendimden bir kroki
mesafesindeyken anladım tam da
sürekli yıkılan ve inşa edilen bir
varlık olduğumu ve ikna oldum
omzuma bir dağın tepesine tırmanır gibi
tırmanabileceğimi ya kekikleri
ya kendimi toplayacağımı
düşünürken elinde bir demet gül
tutan bir adam gördüm daha çok
ölü bir köpeği taşır gibiydi ya da
sevisine karşılık bulamamış o bir demet gülü
avutup uyutmaya çalışır gibiydi
ama bir dakika tırmanıyordum ben
en son kendime