Emirhan Avanoğlu
@avanogluemirhan
Reklam
Neden bu dünyada bir şeyler yapmak gerektiğini, neden arkadaşlarımızın, özlemlerimizin, umutlarımızın, düşlerimizin olması gerektiğini hiç bilmiyorum. Dünyadan uzağa, gürültüsünü patırtısını, karmaşıklığını yaratan her şeyden uzaklara çekilmek bin kat daha iyi olmaz mıydı? O zaman kültürden de hırslarımızdan da vazgeçerdik. Karşılığında hiçbir şey elde etmeden her şeyi yitirirdik. Ama insan bu dünyadan ne elde edebilir ki? Kimileri için, hiçbir kazancın bir önemi yoktur. Çünkü onların mutsuzluğunun, yalnızlığının çaresi yoktur. Hepimiz birbirimize nasıl da kapalıyız!
Hakiki itiraflar, yalnızca gözyaşları ile yazılan itiraflardır. Oysa benim gözyaşlarım dünyaları boğardı, ve içimdeki bir ateş gibi onları küllere çevirirdi
Eğer tamamen dürüst olsaydım, kendi kendime şu soruyu sorardım: Yaşamaya neden devam ettiğimi bilmiyorum ve buna karşın yaşamakta neden bu kadar diretiyorum? Bu sorunun cevabı muhtemelen, hayatın içindeki ir rasyonel özün, ortada herhangi bir neden yokken onu korumasında yatıyor. Peki ya yaşamak için yalnızca saçma nedenler mevcutsa? Bu nedenler bizi hala yaşamak için motive etmeye devam edebilirler mi? Bu dünya, bir inanç ya da bir fikir uğrunda tek bir kurban bile vermeye değmez. Selametimiz ve aydınlanmamız uğrunda kendilerini feda edip ölenlere karşın, bugün ne derece mutluyuz? Selamet mi? Aydınlanma mı? Benim mutluluğum için birisi canını feda etseydi, ben bundan dolayı daha da mutsuz olurdum. Çünkü hayatımı bir mezarlık üzerine inşa etmek istemiyorum.
Ölmek istediğiniz anlarda bile, bunu üstü örtülü bir pişmanlıkla arzularsınız. Ölmek istiyorum ve ölmek istediğim için üzgünüm. Bu, kendilerini boşluğa bırakanların yaşadığı türden bir duygudur. En ahlaksız duygu ise ölüm duygusudur. Ölümle ilgili olan sapıkça saplantılarından dolayı uyuyamayan insanların olduğunu. İr düşünün! Kendim ve bu dünya hakkında hiçbir şey bilmemeyi ne çok isterdim!