Sabah uyanırım - yakında koșturan sincapları görürüm, güneș ıșıklarına doğru açan çiçekleri görürüm, ahenkli bir melodi ile tașan doğayı görürüm. Gece yatağa giderim - yıldızlardan yağan sessizliği görürüm, bütün yaradılıșı kaplayan huzurlu bir uyku görürüm. Ve sonra kendime sormaya bașlarım: "İnsana ne oldu?"
İnsan dıșında her șey mutlulukla titreșiyor. İnsan dıșında her şey müzikle yankılanıyor. İnsan dıșında her șey ilahi huzura ermiș.
Tanımadığım insanları hep çok sevdim. Tanımadığım insanlar dilimi çözüyor. Kendime bile söylemeye çekindiğim ne varsa bir anda anlatırken buluyorum kendimi. Tabi ki mavi yürekli, siyah ve pırıltılı bakışlı insanlar hayatımda edindikleri yerden habersizler. Ve ‘an defteri’mde edindikleri yerlerden de. Bazen de acaba ben de beni çok fazla tanımayan insanların hayatına hiç değdim mi diye düşünüyorum. Sonra geçiyor.