Bugün can sıkıntısının miktarı eskiden olduğundan daha fazla. Eskiden yapılan meslekler,hiç olmazsa bir çoğu,insanın o mesleğe karşı kişisel bir tutkusu yoksa,akla bile getirilmeyen mesleklerdi:topraklarına aşık köylüler;güzel masaların büyülü yaratıcısı dedem;köydeki insanların tümünün ayak ölçülerini ezbere bilen ayakkabıcılar;ormancılar,bahçıvanlar;o dönemde askerlerin bile birbirlerini tutkuyla öldürdüklerini düşünüyorum. Yaşamın anlamı,insanlar için bir soru işareti değildi,yaşam onlarla birlikteydi,tüm doğallığıyla,işliklerinde,tarlalarındaydı. Her meslek,kendine özgü düşünce tarzını,kendine özgü varoluş biçimini yaratmıştı. Oysa bugün, hepimiz birbirimizin benzeriyiz;işimize karşı gösterdiğimiz ortak ilgisizlik bizi birbirimize bağlıyor. Bu ilgisizlik bir tutku haline geldi. Çağımızın tek büyük,kolektif tutkusu.