Ay
@aybukethewriter
Ig:rasperdin
yazılarım- öykülerim:
yildizaybuke.wordpress.com
Doğu Türkistan özgür olana dek-
Sırların altında ezilen bir yürekle yaşamak
“Derdimi dökmeye hasrettim, dünyada hakkımdaki her şeyi, olduğum her şeyi bilen bir insan bulunmasına.”
Reklam
Bu kitabın kendi kendiyle dalga geçmeleri
Bu arada erkekler geniş bir çember oluşturup Gormenghast ismini yetmiş yedi kez tekrarladılar.
Kalbimi bıraktım
“Ruhum yok.” Bakışlarını kaçırdı. “Dün savaş alanında onu öldürdüm.”
O sırada Spiro Teluman’ı düşündüm. Onu son gördüğümde bana söylediği şeyi. “İki tür suçluluk duygusu vardır,” dedim kısık bir sesle. “İnsana yük olan ve insana bir amaç veren. Suçluluk duygunun seni ateşlemesine izin ver. Bırak sana olmayı istediğin kişiyi hatırlatsın. Zihninde bir sınır çiz. O sınırı bir daha asla aşma. Bir ruhun var. Hasar görmüş ama hâlâ orada. Onu senden almalarına izin verme Elias.”
Benim minimum dişil enerji
Bir patlama olmuştu. Çok sayıda patlama. Avluya kaos hakimdi.
“Direniş mi saldırdı?”
“Ben saldırdım.” dedi Laia.
Aslen adanalıyız ama ana tarafım cin
“Hep Bahar Sarayı’nda mıydın?”
“Hayır,” dedi. Saç tutamlarını çeşitli ve karmaşık yerlere tutturuyordu. “Aslen Yaz Sarayı’ndanız. Akrabalarım halen orada ikamet ediyor.”
Reklam