ayça
@aycspotlessmind
ruhum sürekli bir arayış ve oluş içinde
avukat
mühf
21 Eylül
310 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hayal kırıklığı…
Herkesin bu kadar övgüyle bahsettiği, “Daha iyi bir kitap okumadım.” diye methiyeler dizdiği bu kitaba büyük bir beklentiyle başladım. Sonuç: hüsran. Başlarda biraz olsun Simyacı’nın içeriğine ve yazım diline benzetmiş olsam da 50-60’lı sayfalara geldiğimde “Eyvah, bu kitap benim için bir felaket olacak!” diye düşünmeye başladım. Çünkü herkesin okumamda bu kadar ısrarcı olduğu bu kitaptan o kadar memnun kalmayacağımın sinyallerini almaya başlamıştım.
Ortalara doğru biraz olsun hikaye örgüsü genişlediğinden ve karakterlerin bir şekilde birbirleri ile kesişmeye başlamasından kaynaklı olarak umudum arttı. Ancak daha sonra hikaye uzun süre tek bir kişi üzerinden ilerlemeye başladığında umutlarım yeniden sönmeye yüz tuttu. Ayrıca sık sık kim kimdi diye aklımda yankılanan bir karmaşaya maruz kaldım. Zira kitabın başında anlatılan bazı karakterlere bir daha hiç rastlamadık. O zaman bu karakterleri neden okuduk? Olay akışına, kurguya, hikayeye bir şey katmayacak kişi ve vakıaların kafada gereksizce yer tutmasından hoşlandığım söylenemez.
Öneriyle ve sosyal medyada uyanan büyük yankı neticesinde okumaya başladığım bir kitabı daha hüsran ve hayal kırıklığı ile sonuçlandırdım. Anladığım kadarıyla ya fazla beklentiye girmemek gerekiyor ya da herkese hitap edenin bana hitap etmeyebileceğini kabullenerek öneri almam gerekiyor.
Reklam
Aslında başta bu kitabı okurken bunun yazarın İnsanlığımı Yitirirken adlı eserinin içinden bir kesit olduğunu düşünmüştüm. Çünkü bu hikayede anlatılan intihar girişimi bahsettiğim diğer kitabın içindeki bir kesit gibi gelmişti. Oysa yazar bu kitabı İnsanlığımı Yitirirken'den 10 sene önce yazmış ve ana karakterler aynıymış. O yüzden benim yaptığım hataya düşmeyin ve ilk olarak bu kitabı okuyun. Gerçi çok bir kaybımın da olduğunu düşünmüyorum o yüzden hata denemez.
İnsanlığımı Yitirirken adlı eserde kahraman bakış açısı kullanan ve çok da güzel bir betimleme dili olan yazar burada acemiliğini az da olsa belli ediyor. Tanrı bakış açısı ile yazdığı bu eserde sık sık hikayenin arasına girip "Of! Bunu böyle yazmasam mı? Ben kötü bir yazarım." minvalinde kitabın KURGU olduğunu ve biri tarafından YAZILDIĞINI adeta gözümüze sokuyor. Bir yerden sonra "Sus da hikayede ne olmuş onu öğrenelim." moduna giriyor insan. Bu iyi bir şey mi derseniz hikayeyi merak ettirdiğini gösterdiği için tamamen kötü bir durum diyemem. Ama ben bu tarz kurgu olduğu hissettirilen hikayelerin içine giremediğim için kitabı okurken çok memnun kalmıyorum.
Ayrıca kitabın başında "Ya acaba bu ana karakter iki kitapta da aynı mı?" diye düşünsem de ilerledikçe "Eğer karakterler aynı değilse yazarın sürekli aynı konulardan ilerlemesi baya tembelce." diye düşünmeme engel olamadım. Ancak sonradan öğrendiğime göre aynı karakterler çıktı. Yazarın diğer hikayelerine bu yüzden şans vereceğimi düşünüyorum. Ama bu kitaptan çok hoşlanmadığımı belirtmeliyim.
Okurken kendimi yeniden ortaokulda hissettim. Duygularım birbirine girdi. Karakterin yaşadıklarını bu kadar derinden hissetmek, yer yer gözlerimin dolması beklediğim şeyler değildi. Akıcılığı sayesinde bir oturuşta bitirdim. Okunabilecek, sıkmayan, akıcı, vakit almayan bir geçiş kitabı.
Çok fazla anlamsız kelime, kafiyesiz cümleler… Tekerleme okumak gibiydi. Şiirde aramayı sevdiğim hissiyatı bulamadım. Bir daha Ece Ayhan okumak isteyeceğimi düşünmüyorum.
İsmine bakarak alıp çok büyük beklentilerle kapağını açıp şiir olduğunu görünce hayal kırıklığına uğradığım kitap. Anlamlı birkaç cümlesi vardı fakat 2 cümle için alınacak bir kitap değil. O cümleleri tweetleseydi rt atardık olur biterdi. Hayal kırıklığı.
Reklam