2/10
2026 20. kitabı
Selam, yirmi sekiz senlik hayatımda ilk defa 2 puan verdiğim bir kitap oldu. O yüzden ben de; ben okudum, ben yandım siz yanmayın yorum yapma isteği ile geldim.
#thepuckingwrong serisi benim imtihanım oldu. Dark romance desen değil, spor romantizmi desen değil, genç yetişkin kurgu desen desen, romantik desen değil. Dark romance demişler neresi dark romanceti bunu söyleyen arkadaşlar beni bir aydınlatsın. Spor romantizmi dediğimiz noktada erkek karakterimiz hokey oyuncusuydu elle tutulur yanı vardı yine. Okuduğum dark romance kitapların en vasatı falandı bu arada kitap. Seven varsa valla helal olsun.
Erkek karakterin yaptığı şeyler çok yersiz, çok saçma ce çok gereksizdi. Çocuğum, canım benim, kızın evine gizlice girmene gerek yoktu. Kıza zaten ben de gelmek istiyorum desen olmaz der ikinci soruşunda tamam derdi.
Kadın karakter ise bak nolur onu yapma bak nolur bunu yapma diye neredeyse çığlık attığım bir karakterdi. Travmalarını okuduktan sonra ben travmam sahibi oldum. Bir daha bu kadar kötü bir kitap okur muyum diye.
Kitabın ilk kısımlarında zaten hatalar vardı. Ben mi kaçırdım acaba diye tekrar döndüm baktım ama kıza yanlış numaradan mesaj atan adamın adı asla geçmezken kız mesajın kimden geldiğini biliyor ve bir anda Lincoln diyor. Ablaaa sen ne zaman öğrendin bunu ne zamaaan! Aydınlatın lütfen beni.
Kısacası okumayın. İlk defa bir kitaptan sonra rsye gircem diye korktum.
geçti dost kervanıŞiir
Pir Sultan Abdal’ı bilmeyenimiz yoktur. Dinlediğimiz çoğu sazlı türkünün sözleri Pir Sultan Abdal’ın şiirlerinden alınmadır malum. Hayatı hakkında pek fazla bir şey bilmesek de Şah’a karşı duyduğu sevgi Osmanlı’nın Sivas valisi Hızır Paşa tarafından idam edilişi söylenegelir. Kitap içerisinde Pir Sultan Abdal’a atfedilen toplam 491 şiir mevcut.
Reklam
Dün gece 5-10 sayfa okuyup bırakacaktım. Bir baktım ki elimden bırakamıyorum. İlk kez başladığım bir kitabı tek oturuşta bitirdim. Artık bunu da yapmadım demem.
Kitap duygusuyla, konusuyla, vurgusuyla çok değişik başladı ve başladığından çok daha değişik bitti. 🩷
Başlangıçta yurtlarda sessiz, sakin, kimsesiz çocuklara taciz konusu vardı. İtiraf edeyim ki yine mi ülkemin iç karartıcı, yüz kızartıcı bir konusuyla kahrolacağım dedim. Sonra bataklıktan çıkan nilüfer misali kurban da verilse dimdik duran, kendi ayakları üzerine basan bir Elfin ile gurur duydum. Daha gururum devam ederken tertemiz bir aşk okuyorum, yaşasın, diye sevindim. Sonra haydaaa, yoksa o çok sevdiğim Ji Hoon bir sahtekar mıydı diye önce hayal kırıklığı yaşadım, sonra sinir oldum. Utanılan bir anne babanın aslında ne kadar gurur duyulacak bir ebeveyn olduğunu okudum. Bu ülkede kadın olmak zor derken harika bir kadın dayanışması buldum. Bütün bunlar inanın kitapta olanların yarısı bile değil. O kadar duygu dolu bir kitap ki hissetmeyeceğiniz hiçbir duygu kalmayacağına eminim. Ve ben duygu hissettiren kitaplara bayılırım.
Tabii ki de bitmedi. Bu kitapta İstanbul'dan yola bir çıkıyoruz. Ürgüp Göreme'ye gidip Peribacaları'nda balona binip bölgenin ve Güney Kore'nin güneş efsaneleri eşliğinde güneşin doğuşunu izliyoruz. Yolculuğa Aksaray Konya'da mola verip Mersin ile devam ediyoruz. Adana'da portakal çiçeklerinin kokusuyla mest olup Urfa'da efsaneler dinleyip mırra içiyoruz. Mardin'de yemediğimiz yemek dokunmadığımız tarih, kültür de kalmayınca İstanbul'a mı döneriz yoksa Van'a mı? Ya da boş verin Türkiye'yi. Güney Kore'ye mi kaçarız bilmiyorum artık. Ama bildiğim bir şey var ki efsaneler eşliğinde gezi yazısı okur gibi akıcı, merak içinde, duygudan duyguya geçeceğiniz bir kitap bu. Hem de bu
İclal Aydın’dan yine sıcacık, iç ısıtan; insanı çocukluğuna götüren bir roman…
Yazar, her kitabında olduğu gibi burada da ilişkilerin sıcaklığını ve bağ kurmanın kıymetini incelikle hissettiriyor. İnsan olmanın, aslında birbirimize dokunabilmekle anlam kazandığını bir kez daha hatırlatıyor.
1990’ların İzmir’inde, çoğunlukla Boşnak göçmen ailelerin yaşadığı bir mahallede geçen bu hikâye; nostaljik ve duygu yüklü bir büyüme anlatısı sunuyor. Ana karakter Mert’in mahalleye taşınmasıyla başlayan yeni hayatı, Edis’le kurduğu dostluk ve Ayda’ya duyduğu ilk aşk; adeta film sahneleri gibi gözünüzün önünde canlanıyor.
Edis’in askere uğurlanması, ardından gelen haber ve otoriter Şakir Dede’nin pişmanlıkları… Bu sahneler, insanın içine dokunan, kolay kolay silinmeyen izler bırakıyor.
Bu kitap bana ne kattı diye soranlara hep şunu düşünürüm:
Bir kitabın mutlaka bilgi mi vermesi gerekir?
Her kitap zihnimizi doldurmaz belki, ama bazıları kalbimize dokunur. Bize unuttuğumuz duyguları hatırlatır, geçmişimizi yeniden yaşatır ve yüzümüzde küçük bir tebessüm bırakır.
Bazen bir kitabın en büyük katkısı, bize tekrar “hissetmeyi” hatırlatmasıdır.
Başladı mı! Başlayacak mı?
Benim için Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu baya tuhaf deneyimdi. Italo Calvino resmen kitapla oyun oynuyor, okurla dalga geçiyor ama bunu öyle zekice yapıyor ki başlarda sinir olmadım haydaaa bu ne şimdi dedim hikaye kesilince, ama sona doğru uflayıp pufladım.
Okumaya başlıyorsun, tam “hah şimdi konuya girdim” diyorsun, hop kesiliyor tam on hikaye boyunca sonuca ulaşan yok tamamen sana bırakılan sonlar... Başka bir hikâye, başka bir başlangıç… İlk başta “ya bu ne şimdi?” diye kaldım ama sonra olayı çözdüm: adam sana hikâye anlatmıyor, “okuma” hissinin kendisini anlatıyor.
Ben okurken biraz sabrım zorlandı yalan yok. Çünkü klasik bir roman gibi akmıyor, daha çok kafa açan bir bulmaca gibi. Ama işin garibi, bırakamıyorsun da (hediye oarak gelmiş olması başlıca etken oldu). Sürekli “ulan devamında ne olacak?” hissi var ama aslında ortada devam eden tek bir hikâye bile yok
Kısacası, herkeslik bir kitap değil bence. Düz, akıp giden hikâye seviyorsan biraz yorabilir. Ama farklı bir şey deneyeyim, kafam açılsın diyorsan tam o iş. Ben okuduktan sonra “ne okudum ben şimdi? Şair burada ne demek istedi?” dedim ama yarıda kitap bırakmayı sevmem o yüzden bitti çok şükür.
Hikaye başlangıcı çok ilgi çekici, bölümler kısa kısa, her bölümün sonunda "haydaaa!" demekten kendimi alamıyorum. Sürekli şimdi ne olacak diyerek kitabın sonuna kadar beni merakta bırakarak bitirmemi sağlayan yazarımıza teşekkür ediyorum. Alice'nin 4. kitabı okuduğum romanların hepsinde karakterlerin ağzından dinliyor ve bölümler oluşturuluyordu ilk defa ölü bir karakterin anlatımına da yer vermiş. Hikaye her zamanki gibi tahmin edilemeyen bir son. Yalnız son romanlarında karakterler olayları okurdan saklayakarak anlatıyor bu biraz can sıkıcı yine de Alice'nin tarzını beğeniyorum kalan kitaplarını da okuyacağım.
Reklam
Reklam