Tolstoy'un bir çok tarihçiye tarih nedir, ne değildir,nasıl işlenir dersi verdiği bir kitap.
Bunun yanında savaş taktiklerinin bir çok tarihçiye örnek olacak şekilde birden fazla karakterin üstünden anlatması.
Rus halkına gerçekleri ,aslında büyük kayıplara rağmen 1812 Savaşının bir zafer olduğu kanıtlaması.
Napolyon'un Rusya ile olan savaşını arka plana atarak farklı farklı insanlar üzerinden anlatması her türlü insanlık durumunu tattırması bazı kısımların felsefi olması tüm bunların binsekizyüz sayfalık kitaba beş yılda sığdırılması büyük bir başarı ve azimdir.
Her türlü his ile baş başa kalmamız ölümü, aşkı, çaresizliği cümlelerde hissetmek.
Savaşın sebebinin, oluşumunun aslında sadece imparatorlara, komutanlara, askerlere ait olmadığını anlatması,yani bunu ister istemez anlıyordum. Çünkü bariz bir şekilde aktarılıyor.
Bir kitapta aranacak ne varsa Savaş ve Barış fazlasıyla karşılıyordu.
Zaten herkes bilinir ki klasik denilince akla Savaş ve Barış geliyor.
Karakterlere gelirsek.
Piyer ve Genç Prens Andrey'in geçtiği her bölüm nedense benim için çok güzel ve akıcı idi.
Napolyon'u bir süreliğine sevmiştim yani hâlâ sevgi pıtırcığı bulunmakta bende.
Prens Andrey ile karşılaşması falan yani yanlış hatırlamıyorsam karşılaştılar.
Bir ve ikinci cildi aralıklarla okudum o yüzden hatırlayamam doğaldır.
Yine de karşılaştıklarından eminim.
General Kutuzov'un savaşa olan etkisinin hor görülmesi akıllarda kalan ve kalması gereken bir şey.
Özellikle bağlandığım karakterler bunlardı.
Ama Piyer ve Prens Andrey'in yeri ayrıdır bende.
Son olarak ta
yaşıtlarımla tartışmak istediğim o kadar şey var ki.
Ama yaşıtlarımın yani arkadaşlarımın bu kitabı henüz okumamış olmasından dolayı yakınıyorum...
Bu kitabı eğer ki yaşarsam bir on beş yıl sonra tekrardan okuyacağım niye diye
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İyi ki okumuşum,neden okumakta bu kadar geç kaldım dediğim bir kitap.
Mizahi bir dille gerçekleri yansıtmak,en azından ben işin gerçek kısmını bir nevi mizah olarak görüyorum.
Zaten böyledir değil mi anlamayana kadar her şey mizahtır.
Okuyun derim hemencecik okuyun derim.
Filmini de çeksek fena olmaz ya, ya da çekildimi henüz bilmiyorum.
Kontrol edilmeye,izlenmeye değer birşey olacağı kesin.
Yüz yaşında değilim ama ortak düşüncelere sahibiz Ruhi Bey.
Herkesin okuduğunda beni anlatıyor ya bu diyeceği kitap.
Kafası allak bullak olmuş bir adamın günün birinde düşüncelerini varsayımlarını, hayatın gerçeklerini yani insanın nankörlüğünden tut tembelliğine kadar tüm problemlerini dile getirdiği, değindiği bir kitap.
Genç yaşta toprakla kucaklaşan bir insan. Yaşasaydı ne eserler çıkarır diye düşünmekten alıkoyamıyor kendini insan. Kitabı okurken aklımdan geçen şeyleri de yansıtmak isterim öncelikle Montaigne ile sıkı dostluğu ardından da Montaigne'den daha iyi bir yazar olabileceği gerçeği ve küçük yaşta yazdığı yazının günümüzde de geçerliliği. Tüm bunlar da yaşasaydı ne eserler verebileceği konusunda bir düşünceye kaptırıyor insanı. Okumanızı tavsiye ederim. (Size savaşın demiyorum sadece desteğinizi geri çekin. )
