Eda Aydın Torun
@aydnedaa
Selçuk Üniversitesi
Ankara
172 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazen yaşadığımız acıların bize ait olmadığını fark ederiz. Sebebini bilmediğimiz bir kaygı, nedensiz bir korku, tekrar tekrar aynı çıkmazlara sürükleyen ilişkiler… İşte Mark Wolynn’in Seninle Başlamadı kitabı tam da bu noktada sesleniyor insana: “Taşıdığın yükün kaynağı belki de sen değilsin.”
Wolynn, travmaların yalnızca bireysel bir kırılma olmadığını, köklerimizden gelen görünmez iplerle bize aktarıldığını anlatıyor. Atalarımızın suskunlukları, yarım kalmış hikâyeleri, dile gelmemiş acıları… Hepsi, biz farkına varmasak da ruhumuzun derinliklerinde yankı buluyor. Yazar, psikoloji ve nörobilimi harmanlarken aynı zamanda okuyucunun kalbine dokunuyor; teori kuru bir bilgi olmaktan çıkıyor, bir tür içsel yolculuğa dönüşüyor.
Kitabın en güçlü yanı, akademik bilgiyi insani hikâyelerle yoğurması. Her örnek, sanki kendi aile albümümüzden çıkmış bir fotoğraf gibi tanıdık. Sunulan egzersizler ise yalnızca zihni değil, kalbi de harekete geçiriyor; çünkü sorular bizi doğrudan kendi geçmişimizin sessiz odalarına götürüyor. Yine de Wolynn’in yaklaşımı, herkes için aynı derinlikte karşılık bulamayabilir. Bazı bölümler, bilimsel temelden çok sezgisel bir yolculuğu andırıyor. Fakat belki de bu, kitabın en kıymetli yanı: Bizi kesin doğrulara hapsetmek yerine, içimizde yankı uyandıracak bir kapı aralıyor. Sonunda geriye şu farkındalık kalıyor: Biz yalnızca kendi hayatımızın değil, bizden öncekilerin de hikâyesinin taşıyıcılarıyız. Bu zinciri görmek, kırmanın da ilk adımı. Seninle Başlamadı, işte bu cesareti fısıldıyor: Geçmişle yüzleşmeden, geleceğe özgürce yürüyemeyiz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mutluluk sadece önemli sandığımız seçimlerde mi gizli? Yanlış giden her detayın sorumlusu gerçekten biz miyiz Hayatı yaşanılır kılan ne? Yanlış bir karar insanın tüm hayatına mal olabilir mi?
Yaşam ile ölüm arasındaki belirsiz çizgide kurulmuş bir evrende, insan ruhunun en temel sancılarına ışık tutan bir roman. Sadece bir “keşke” hikâyesi değil; aynı zamanda varoluşun anlamı, pişmanlıklarımızla yüzleşme ve yaşamın her hâline tutunabilme cesareti üzerine derin bir meditasyon.
Hayat hiçbir zaman “tek doğru seçim” üzerine kurulmadı. Her hayatın kendi içinde bir ağırlığı, zorluğu ve anlamı var. Mükemmel yaşam bir illüzyondan ibaret. Kimi zaman mutlu, kimi zaman hüzünlü, ama her zaman insana dair.
Gece Yarısı Kütüphanesi, modern hayatın aceleci ritminde kaybolmuş ruhlara durup soluklanma, düşünme ve yeniden başlama cesareti veren bir kitap.
Sonsuz kitaplardan oluşan bir kütüphane.
Her kitap başka bir yaşam.
Her seçim, başka bir "ben".
Ve sonuç; Mükemmel hayat yoktur ama yaşanmaya değer bir hayat hep vardır.
Güzel bir dostluk hikayesinden konu alarak başlayan kitap sevgi, ihanet, pişmanlık, savaş, şiddet, korku gibi bir çok konuyu da bünyesinde barındırıyor. Ne yazık ki okurken insanın tüyleri ürperiyor. En çok etkilendiğim iki alıntıyı buraya bırakıyorum ve iyi okumalar diliyorum...
"Yıkıntılar ve dilenciler. Nereye baksam, bunları görüyordum. Dilenciler eskiden de vardı. Baba onlar için yanında hep fazladan bozuk para taşırdı; bir dilenciyi eli boş çevirdiğini hiç görmedim. Ama şimdi, lime lime olmuş, çuval bezinden giysileri, bir metelik için uzanmış, esmer, kirli elleriyle her köşe başında öbek öbektiler. Bir fark daha: Şimdi dilencilerin çoğunluğu çocuktu; zayıf, asık yüzlü, kimisi taş çatlasın dört-beş yaşında. İşlek yolların kaldırımlarında, burkalı annelerinin kucağında, inliyorlardı: 'Bahşiş, bahşiş!' Bir şey daha vardı: ilk anda fark edemediğim bir şey: Yanlarında yetişkin bir erkek görmek, neredeyse olanaksızdı. Savaşlar Afganistan'da babaları, çok az bulunan bir mala, değerli bir ayrıcalığa dönüştürmüştü." Sayfa 220
"Afganistan'da çocuk çok ama çocukluk yok." Sayfa 283
10/10
Beğendi
·2022 15. kitabı
·6 saatte okudu
·Okunma: 13 Mart 2022 07:04
·Satırlarında bize sevmeyi, gülmeyi, ağlamayı, öfkelenmeyi, cesaret etmeyi, affetmeyi çocukların gözünden en masum halleriyle hissettiriyor kitap. Çocukluk dönemimizdeki anılara götürüyor. Okurken adeta akıp gidiyor. Ancak çocuk kitapları arasında yer alan bu kitap bir noktada acaba gerçekten çocuklara okutulmalı mı yoksa daha çok yetişkinlerin okuması gereken bir kitap mı kararsız bırakıyor beni. Çünkü oyun alanlarını paylaşmak yerine savaşarak (savaşırken her ne kadar birbirlerine saygılı, erdemli davransalar da) kazanma çabaları çocuklar için doğru bir seçenek olup olmadığı konusunda beni ikilime sürüklüyor. Ayrıca ağlamak, çocukların arasında güçsüzlüğün bir göstergesi gibi anlatılıyor. Oysa ağlamak, ağlayabilmek ne büyük nimet. İnsan büyüyünce anlıyor. Aslında okurken çok masumane gibi görünüyor. Çocuklar savaşırken bile birçoğumuzun yapamadığı kadar onurlu, erdemli davranıyor. Ancak çocuklarımıza erdemli bir şekilde savaşmak yerine, paylaşmayı öğretmek öncelikli olmalı diye düşünüyorum. Oysa hayatı henüz tanımaya başlamış, ölümün dahi ne anlama geldiğini kavrayamayan çocuklarımızın yerine, her alanda birbiriyle yarışan, paylaşmayı çoktan unutmuş yetişkinlerimiz için satırlarında çok şey saklı. Unuttukları ve çocuklardan öğrenecekleri çok şey...
Çocuk kitapları arasında yer alıyor diye es geçmeyin, mutlaka okuyun.
"Sanki hayatta anlaşılması çok güç, insana çok yabancı bir şeye tanık olmuş gibiydiler."
Ah be Nemecsek, ah be Pal Sokağı Çocukları... Ah be göklere kadar diktiğimiz gri binalar...
Ah ... ün/. 1- Sesin tonuna göre pişmanlık, öfke, özlem, beğenme gibi duygular anlatır.
Didem Madak dizelerinde hüzünle özlemi, sevgiyi, aşkı harmanlayarak o kadar derin işlemiş ki insanın kalbine dokunuyor. Her bir satırda bir "Ah" çekiyor insan. Kimi zaman pişmanlıktan, kimi zaman aşktan, kimi zaman geçmişin özleminden...
Bir solukta okunacak bir kitap. Tavsiye ederim. İyi okumalar...
