Ş. Kesici
@aylakadam34
Burası benim günlüğüm
Yüksek Lisans
155 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
"hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum"
“Onca zahmete giriyor, yıllar boyunca bir sürecin içinde yaşıyor ve ölüyoruz; hem de sadece sonunda bizi hiç tanımamış olanlar tarafından, belki de insanı hiç doğru bile yansıtmayan tek bir fotoğrafla hatırlanmak için…”
— Joy Williams, “Diğer Çocuk”
“Apartmanın girişindeki lambayı sen mi kırdın, Bülent?”
“Hangisini?”
“Otomatik yanan, sensörlü lamba.”
“Hayır.”
“Komşu görmüş, yalan söyleme. Süpürge sapıyla kırmışsın dün gece.”
Önüme baktım.
“Neden kırdın?”
Cevap yok.
“Hasta mısın evladım? Söyle bana, neyin var? Neden kırdın lambayı? Yapma böyle…”
“Kırdıysam kırdım, ne olacak! Çok mu değerliymiş?”
“Lamba senden değerli mi evladım? Lambanın amına koyayım, lamba kim? Yöneticiye de dedim. Lambanızı sikeyim, kaç paraysa veririz. Sen değerlisin benim için.”
“Beni görünce yanmıyordu, baba.”
“Nasıl ya?”
“Görmezden geliyordu, yanmıyordu. Kaç sefer yok saydı beni.”
“E, beni görünce de yanmıyordu bazen. Böyle el sallayacaksın havaya doğru, o zaman yanıyor.”
“Hadi ya! Sahiden mi?”
“Evet. Ucuzundan takmışlar. Bizimle bir alakası yok.”
Babama sarıldım, yıllar sonra.
Bir adam tanıdım, kafasız bir kadına yaşamının yirmi yılını verdi. Her şeyi feda etti ona; dostlarını, emeğini, dürüstlüğünü bile.. Ama bir akşam, kadını hiç sevmemiş olduğunu anladı. Canı sıkılıyordu, hepsi bu. İnsanların çoğu gibi canı sıkılıyordu.
