Canım Zezem
Mənə elə dərindən təsir etdinki, səni nadincliklərinlə, sevginlə, maraqlarınla, balaca bədənində daşıdığın o böyük ürəyinlə - hər şeyinlə ürəyimin ən gözəl yerinə qoydum və səni sevdim. İnanmağın üçün, sənin deyiminlə:
“Yemin ediyorum ki, seni seviyorum, Zeze.”
Məncə, bir uşaq ailəsində nə qədər sevgiyə ac böyüyürsə, o, böyüdükcə sevgini evindən kənarda axtarmağa başlayır. Qarşısına çoxlu insanlar çıxır — bəzən elə biri olur ki, tapdığını düşünür, amma yanılır. Yanlış insanların sevgisinə inanır, güvənir, bağlanır və sonda xəyal qırıqlığı yaşayır. Hər xəyal qırıqlığı isə onda yeni bir yara açır. Bəzən isə Zeze kimi, öz Portugasını tapmaq xoşbəxtliyi qismət olur.
Uşaqlar sevgiyə möhtac qalmamalıdı, çox insandan eşitdiyim bir cümlə var, deyirlər “Sevgi hər şeyi həll etmir”, amma məncə ailənin göstərdiyi sevgi heçbir bənzəri olmayan bir duyğudu. Çünki insanlar gəlir və gedir, amma ailə həmişə sənin yanındadır. Heç kim olmayanda, özünü tənha hiss edəndə ailənə sığınmaq, onların varlığını bilmək belə insana güc verir.
Bir uşaq sevgi ilə böyüyürsə, o, heç vaxt kənarda sevgi axtarmır, heç vaxt özünü sübut etmək üçün artıq heç nə etmir. Çünki o, sevildiyinə əmin olur. Belə böyüyən uşaq, cəmiyyətə qarışdıqda, xarakteri formalaşmış, özü ilə barışıq bir insan olur.
Heç bir övladı anasına “Anne, benim doğmamam gerekirdi”, atasına “Babamı öldüreceğim… Onu yüreğimde öldüreceğim, artık sevmeyerek… Ve bir gün büsbütün ölecek.” dedizdirəcək qədər,
və özünə “Beş para etmem. Çok kötüyümdür. Bir fazla boğazdan kurtaracağım onları… Bu gece kendimi Mangaratiba treninin altına atacağım.” dedirdəcək qədər sevgiyə möhtac buraxmayın.
Sevgisizlik və diqqətsizlik insan da çox dərin yaralar açır. Ona görə də həmişə sevgi ilə qalın…