Səfillər...
Kitabi qiymətləndirmək üçün sözlər kifayətsiz qalır.
Əgər Səfillər olmasaydı,dünya ədəbiyyatı həqiqətən də bir xeyli yoxsul görünərdi-deyə qeyd olunmuşdu kitabın ilk səhifəsində.
Elə bu cümlə ifadə edir kitabın möhtəşəmliyini.
Son səhifəyə qədər həyəcanla oxuduğum ilk kitab oldu.
Ölməyin eybi yoxdur,yaşamamaq dəhşətdir deyən Jan Valjan sən bir başqa idin...
O yatır...Qovmuşsa da,tale qəddarcasına.
Yaşamış...Atmışsa da,mələk qəm dəryasına.
Öldü. Vaxtı çatanda əcəl apardı onu.
Necə ki axşam çökür, yetir gündüzün sonu.
Siz soruşursunuz ki,məni danışmaga məcbur edən nədir?
Çox əhəmiyyətsiz bir şey-mənim vicdanım.
Susa bilərdim,bu çox asandır. Mən bütün gecəni çalışdım ki,özümü buna inandırım,danışmayım olmadı;
Bəli,mən bütün gecəni öz-özümə cürbəcür dəlillər gətirdim;doğrudan da mən öz qüvvəm daxilində hər şeyi etdim.
Ancaq bir şeyi edə bilmədim:mənim qəlbimi bu yerə bağlayan,buxovlayan,bənd eləyən ipi qıra bilmədim,tək olanda mənimlə söhbət edən adamı susdura bilmədim.