ayşegül yahyaoğlu
@aysdem_
Avukat
12 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kırmızı Pelerin okurken insanın içini biraz sıkan ama bir yandan da “iyi ki okudum” dedirten kitaplardan. Hikâye çok tanıdık duyguların etrafında dönüyor: sevilme ihtiyacı, değersizlik hissi, çocukluktan kalan yaralar… O yüzden bazı yerlerde insan kendini yakalanmış gibi hissediyor.
Okuması akıcı ama hafif değil. Yer yer durup düşünüyorsun, hatta “neden insanlar kendilerine bunu yapıyor?” diye kızdığın anlar oluyor. Ama tam da bu yüzden gerçek geliyor. Karakterlerin kusurları, yanlışları, suskunlukları çok insani.
Beni en çok etkileyen tarafı, insanın kendini korumak için üstüne geçirdiği o “pelerin”in zamanla nasıl ağırlaştığını hissettirmesi oldu. Bitince hemen unutulan bir kitap değil; bir süre insanın içinde dolaşıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Ben, Amir”, Sinan Akyüz’ün yine insanın içini burkan, okurken hem öfke hem acı hem de derin bir çaresizlik duygusu yaratan romanlarından biri. Akyüz’ün gerçek olaylardan yola çıkarak yazdığı kitaplarında hissedilen o “yakıcı gerçeklik” bu romanda da çok belirgin. Hikâye boyunca öyle anlar geliyor ki, okuyucu olarak sadece tanık olmak bile ağır gelirken, Amir’in bunu bizzat yaşamış olması insanın yüreğine taş gibi oturuyor.
Kitap, özellikle Balkan coğrafyasında sıradanlaşmış zorlukların aslında ne kadar ağır bir insanlık dramına dönüştüğünü çarpıcı bir dille aktarıyor. Amir’in yaşadığı kimlik çatışması, ailesiyle olan bağları, özgürlük arayışı ve bir kimlik bulma çabası çok sade ama bir o kadar vurucu sahnelerle veriliyor. Sinan Akyüz’ün akıcı, sürükleyici dili sayesinde roman neredeyse bir solukta okunuyor; fakat etkisi uzun süre insanda kalıyor.
En çok da şu hissi bırakıyor: bazı hikâyeler kurgu olsa inanılmazdır ama gerçek olunca daha da can acıtır.
Amir’in yaşadıkları, “coğrafya kader midir?” sorusunu defalarca sorgulatıyor.
Duygusal olarak sarsıcı, düşündürücü ve etkileyici bir roman. Sinan Akyüz’ün tarzını sevenlerin çok güçlü bulacağı, yeni başlayacak olanların da yazarla tanışmak için doğru bir tercih diyebileceğim bir eser.
Canan Tan’ın Eroinle Dans’ı, okuru daha ilk sayfadan içine çeken, duygusal olarak yorarken aynı zamanda farkındalık da yaratan bir roman. Hikâyenin ritmi hiç düşmüyor; sert bir mesele anlatmasına rağmen anlatımındaki akıcılık sayesinde kitap bir solukta gidiyor.
Kitabın en vurucu yanı, “madde bağımlılığı” gibi ağır bir konuyu didaktik bir dille değil, tamamen insanî ve gerçek bir perspektifle ele alması. Karakterlerin yaşadığı savrulmaları, pişmanlıkları, kaçışları ve yeniden tutunma çabalarını o kadar doğal veriyor ki, zaman zaman “ben olsam ne yapardım?” diye düşünmeden edemiyorsun. Özellikle duygusal ilişkilerdeki çöküş, aile ile yaşanan kopuşlar ve iç hesaplaşmalar çok gerçek… Hatta bazı bölümlerde karakterlerin çaresizliğini hissetmek insanı gerçekten sarsıyor.
Canan Tan’ın dili yine tanıdık şekilde yalın ama etkili; fazla süs yok, gösteriş yok ama duygu yoğunluğu hep var. Roman bittiğinde insanda hem bir hüzün hem de “iyi ki okudum” hissi bırakıyor. Bir yandan bağımlılığın ne kadar sessizce büyüyen bir karanlık olduğunu hatırlatıyor, diğer yandan “her düşüşün bir tutunma ihtimali var” duygusunu da hissettiriyor.
Dönüş, Ayşe Kulin’in insanın yüreğinde ağır ama bir o kadar da gerçek bir iz bırakan romanlarından biri. Kitabı okurken zaman zaman nefesimin kesildiğini, karakterlerin yaşadığı kayıpların ve kırılmaların kendi içimde de yankı bulduğunu hissettim. Kulin’in o kendine has sade ama vurucu anlatımı, yine insanın içindeki en kırılgan yerlere dokunuyor.
Hikâyede en çok beni etkileyen, “dönüş” kavramının sadece bir yere değil; insanın kendi içine, geçmişine, hatalarına ve yüzleşmelerine yapılan bir yolculuk olmasıydı. Karakterlerin hep bir eksik parçası varmış gibi yürüttükleri yaşamlar, o parçayı bulmanın bedelleri, kabullenişleri… Bütün bunlar kitabı sadece bir olay örgüsü olmaktan çıkarıp duygusal bir deneyime dönüştürüyor.
Ayşe Kulin, yine büyük laflara ihtiyaç duymadan; aile bağlarını, göçün acılarını, kimlik mücadelesini ve geçmişin insanın yakasından hiç tam olarak düşmeyen gölgesini öyle doğal bir dille aktarıyor ki, kitabı kapattıktan sonra bile uzun süre karakterleri düşünmeye devam ettim.
Dönüş, okurken hüzünlendiren ama bitirdiğinizde içinizde bir “iyi ki okudum” sıcaklığı bırakan romanlardan biri. Kulin’i sevenler için zaten kaçınılmaz bir okuma; Kulin’le yeni tanışacak olanlar içinse müthiş bir başlangıç.
Yazarın Kuğulu Park Cinayeti kitabının devamı niteliğindeki bu romanını da tıpkı ilk kitapta olduğu gibi nefesimi tutarak, özellikle son 40–50 sayfasını soluksuz okuyarak bitirdim. Bu kitapta beni tek hayal kırıklığına uğratan nokta, olayların en azından bir nebze olsun açığa kavuşmamasıydı; ancak son sayfadaki devam niteliğindeki kitaba yapılan gönderme, bunun bilinçli bir tercih olduğunu düşündürdü. Yine de bizlere böylesine sürükleyici bir polisiye daha sunduğu için yazara ayrıca teşekkür etmek gerekir.
