Ayşe özdemir
@ayse_zdmr
Şu anda okuduğu kitap
"Herkes bende kalanı küçük bir sıyrık sanır
Sen aklıma düştükçe içim nasıl izdiham
Terk edilmiş bir evin ilk günü kadar ağır
Bir sabah dünya boşken kalkıp sordum kendime: Neyin var taşınacak?
şu kırık dal sesinden şu tökezleyen ırmak gürültüsünden başka neyin var sen gidince aklı sende kalacak "
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dünya ışığı, cennet ışığı, âhiret bahçesi, ruh şafağı için bir gecedir, karanlıktır. Âhiret de, cennet de dünyaya batmış dünya boyasına boyanmış kişiye bir şey söylemez. Onun kalbini çağırmaz ahiret. Çağırsa da âhiretin çınlamasını duymaz o kalb. Bu kalbin gözlerinin görüş sınırı dünya çizgileridir.
Her şey son ucuna gitmek zorundaydı. Şeytan şeytan olacaktı, yılan, yılan. Adem'in Adem olması için şeytanın, yılanın ve insanın cennet varlığı olmaktan çıkmaları, cennetin şartlarından faydalanma kolaylığını yitirmeleri, Cenneti yitirmeleri gerekiyordu. Cenneti, bulmak için yitirmek gerekiyordu.
İnsan aslında karmaşık bir varlık değil. Çoğunluğu zamanın büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor, geriye kalanı ise, özgür oldukları küçük zaman diliminden öyle korkuyor ki, ondan kurtulmanın her türlü yolunu deniyor. İşte insanın değişmez yazgısı!
Ne iyilik süreklidir ne kötülük, ya da daha ebedi bir ifadeyle, Ne mutluluk sonsuza dek sürer ne de mutsuzluk, bu yüce özlü sözleri yaşamın ve kaderin bahtsızlıklarından geçerek öğrenmeye vakit bulanlar söylemişlerdir.
Sayfa 128
