Yıllar yılları kovalıyor, hiçbir şey düzelmiyor.Tek yaptığımız konuşmak, tartışmak, işi sürüncemede bırakmak.Eli yüzü düzgün ne kadar tasarı varsa, kabul edilmesi için geçmesi gereken bir sürü kurula takılıp daha yolun yarısında işe yaramaz hale geliyor. Neyin ne olduğunu bilecek bir avuç insan da çevrelerindeki bilgisiz kişilerce bir şey yapamaz hale getiriliyorlar.Bu işten bir şey anlayabiliyor musun,Stevens?
Ara ara ağlamaktan kitabı devamlı okuyamadım.Uzun zamandır bu kadar yaşadığım bir roman olmamıştı.Yoksulluğu,çaresizliği iliklerime kadar hissettim gerçekten.Hiç düşünmeden okuyun diyebilirim.