Ayşen Pekel
@aysennnnn
24 okur puanı
Ağustos 2016 tarihinde katıldı
İlk rastladığı kişiye mutlaka '' Doğruluk mu daha büyük meziyettir yoksa yiğitlik mi '' diye sorar, cevap ne olursa olsun, '' Bütün insanlar doğru olsaydı yiğitliğe lüzum kalmazdı! '' derdi.
Ve kendi kesin bilgisizliğini bu adamın belki de işe yarayacak bilgisiyle aynı kefeye koymayı göze alamazdı.
Halkının her zaman düştüğü tuzağa o da düşmüştü, demin kendi ağzıyla söylediği gibi kitapta yazılı oldukları söylenenlerin kitaplarda gerçekten olup olmadığını anlayana kadar da düşeceklerdi bu tür tuzaklara.
“Adam, beni eline geçirdiğini sanmıştı.
Yaralandığım zaman, her yanım baştan aşağı kırık içindeydi. Beni evine aldı, başımda bekledi, bana yemek pişirdi. Böylece, beni kendine bağlamak istiyordu.
Birçok kimse bağlanır bu yolla.
Minnettardır, borçludur. Bu, kelepçelerin en korkuncudur. Ama beni kimse tutamaz. Bekledim, gücüm yerine gelene kadar bekledim, sonra kaçtım.
Kimse beni tuzağa düşüremez. Ne yaptığımı biliyordum, bekledim.”
Bir çocuğun kapılabilecegi en müthiş korku, sevilmemek korkusudur, reddedilmek, cehennem korkusudur. Sanırım, dünyada herkes,reddedilmeyi çok az tatmıştır.
Reddedilmek, öfke doğurur.
Öfke öç alma duygusunu, öç alma da suçu getirir
işte, insanlığın öyküsü budur.
AC, entropinin yönünün nasıl tersine çevrileceğini buldu. Ama bu son sorunun yanıtının bildirileceği kimse yoktu. Ancak sorun değildi. Uygulamalı olarak verilecek yanıt bunu da halledecekti.
Zamanla ölçülemeyen bir süre boyunca AC, bunu en mükemmel biçimde nasıl gerçekleştireceği üzerinde düşündü. Programı özenle organize etti.
AC’nin bilinci ki bir zamanlar tüm evrendi- kaosu ele alıp uzun uzun düşündü. Adım adım yapılması gereken yapılmalıydı.
Ve AC Işığa, “OL!” dedi.
Ve Işık oldu…
