ayşenur
@aysennryldrm
“Düşün zamanın akıp gidişini!”
Reklam
O küçük evden işittiklerimi hatırladıkça ürperiyordum. Dert saydıklarım tekmil anlamını yitiriyordu. Kalpteki ağrının terazisi yoktu, kimsenin sızısı kimseninkiyle kıyaslanmazdı, biliyordum. Yeri geldi mi ayrılık ölümden beter oluyordu, yeri geldi mi kalp kırığı kurşun değiliğinden ağır kanamalı. Hiçbiri küçümsenemezdi, bunu da anlıyordum. Ama yine de kendimi kainatın an ahmak, en bencil, en şımarık yaratığı gibi hissetmekten alamıyordum.
Dürtme içimdeki narı
Üstümde beyaz gömlek var.
Kendini kurban olduğuna inandırmışsın ve anlaşılan öyle hissetmeyi de seviyorsun.
Kalbimin mizanında ağır basanın öfke mi, yoksa utanç mı olduğundan emin değildim. Mahcubiyetten asabiyet devşirdim, bunu yapmayı severim.
Reklam