ayşenur
@aysennryldrm
“Düşün zamanın akıp gidişini!”
Zembereğimden boşalan saat, duvarlara çarparak sönen balon, içindeki cerahati kusan yara gibi kendimden ürkerek fısıldadım.
İçimde, mevsimsiz bir dökülme ihtiyacı kıpırdandı. Batmamak için ağırlıklarımdan kurtulma arzusu. Ya da belki gerçeği gizleyemeyecek kadar yorgundum sadece.
İbrâhîm
gönlümü put sanıp da kıran kim.
“İbrâhîm”, Asaf Hâlet Çelebi
Kimsenin birbirine değecek cesareti gösteremediği bu hercümercin ortasında herkes anca kendine yetecek kadar yalnızdı.
Gerçi, kırılan bir ayna yapıştırılsa mesela, kırılmamış haliyle bir tutulabilir miydi?
Biz ona her baktığımızda paramparça görmez miydik kendimizi?