Ayşenur BULUT
@aysenrblt
Yola dairAlıntı
İnsanoğlu uzun bir yolun yolcusudur.
Başlangıcı olan ama sonu olmayan;ebediyete uzanan bir uzun yol.
Dünyada insana bu yolculuk boyunca, endişe ve ümit de eşlik eder. İnsan her yalpaladığında,her tökezlediğinde,her sendelediğinde sarsılır,ürperir. Her ufka gözü kaydığında heyecanlanır. Düşer ve kalkar,güler ve ağlar. Tabiatıyla korkar ve umutlanır. Bu korku ve ümit yolculuk boyunca,tabir caizse yolunun bariyerleri olur.
Sayfa 14
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Zaten insanın kaderini bilmesinden daha korkunç ne olabilir? Herkes öleceği günü saati bilseydi, geriye sayım ne kadar zor olurdu, düşünsenize. Geçen her dakikayı bir tabut çivisi gibi algılamaz mıydık? Açıkça yanıt vermek bile insanı ürkütüyor değil mi?
Sayfa 31
İnsan dediğin, arsız yaratık. Başına vuruldukça bir köşeye sinip oturacağına, dikiliveriyor olumsuzlukların karşısına; kafa tutuyor.
Hayat işte böyle pişiriyor insanı. Şartlar ne olursa olsun ayakta kalmayı, dik durmayı öğretiyor.
Öyle olmasa, tek bir soluk alınabilir mi bu kavanoz dipli dünyada?
Sayfa 85
Baba nasıl bir sözcükse sihirli;
yokluğu,yapayalnızlığıdır, ezikliğidir
çocukluğumuzun.
Sevgisi ise güneşi;
içimiz ısınır onları hatırladıkça.
Oysa “ne babalar gördüm yoktular”
yaşadıkça.
O tek bir sözcük; baba ki sihirli;
cennet eder çocukluğumuzu bize
ya da dar
varoluşlarına kuştüyü yastık gibi yaslandığımız
fedakarlıklarını çabuk unuttuğumuz,
ve büyüdükçe uzaklaştığımız babalar.
sen ve ben
Yağan yağmur duyar mı bilmem
Topraktaki mutluluğu?
Ve güneş vurunca topraktan yükselen buğu
Doldursun diye
Yerle gök arasındaki boşluğu
En masum sevgiye
Eklediğim sensin.
Uykudayken, uyanıkken
Uzakta ve yakında
Sen olmasan da farkında
Gidip gidip arada bir
Yokladığım sensin.
