Ayşe Yeğen
@ayseygn
Ebe
34 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Göz yaşlarınızın tebessümünüzü ıslattığı, kahkahanızın iç çekişe döndüğü bir kitap. Şermin Yaşar ne yazsa okurum, öyle bir kalemi, samimiyeti, bilgi haznesi, gönle dokunan, güldüren, kalbe ok gibi saplanan, içinizi ısıtan kelimeleri var. Her duyguyu okuyucuya zaten müthiş şekilde geçirebilen bu kadın bir de eşini kaybedince ölümü ve ayrılığı da bir o kadar yürekten anlatmış. Kitabın sonunda eşine yazdığı satırları okuduktan sonra Instagram hesabında eşini kaybettiği ilk günlerde yaptığı paylaşımlara yazdığı notları da okumanızı tavsiye ederim. Bir öykü de onlardan çıkar.
Spoiler içerir
Dili akıcı, hikayesi dokunaklı ve güzel bir kitap. Genel olarak beğendiysem de ayakta kalan bazı unsurlar kitabı almadan önce duyduğum övgüleri sorgulamama sebep oluyor.
İlki; gayet başarılı, çalışkan ve babasının söylediği yoldan değil kendi istediği yoldan gitmeyi kendine gaye edinmiş bir gencin, alelade bir olayla devrimci oluvermesi. İsmine ve üzerinden kurulan hayallere bile katlanamazken bu kadar kolay mıydı o yola pat diye girmek diyor insan.
Diğeriyse Mahmud karakteri. İslamın, hatta genel olarak tüm inanç ve fikirlerin kitaplarda eleştirilmesi tabii ki normal ve alışılmış bir durum. Bunu eleştirmiyorum ama önce namaz kıldığı için yobaz (!) olarak adlandırılan daha sonra bir Yahudiyle kadeh kaldıran bir karakter ne olay örgüsü, ne karakter analizi açısından bir temele dayandırılmıyorsa orada insanı irrite eden edebi ve insani bir eksiklik görüyorum.
Ağırlıklı olarak merhamet duygusu üzerine durulmuş bu kitap bende daha çok nefsimi sorgulama kapısı açtı. Reis Bey'in pişmanlıkla kurduğu her cümle "Ben nefsimi herkesten ziyade nasihata muhtaç görüyorum." vecizesini hatırlattı bana. Merhameti istenen kişinin merhamete en çok ihtiyaç duyan olduğunu gösteren bir eser.
Puan vermedi·1120 syf.··
Beğendi
·2020 3. kitabı
·22 günde okudu
·Okunma: 09 Mart 2020 21:05
Kitapla ilgili karmaşık düşünceler içindeyim, zaten Tolstoy'u anlamak ve karmaşa içine düşmemek de hayli zor bir durum. Genel olarak beğendiğim ama hiçbir açıdan beklediğimi bulamadığım bir kitap oldu sanırım özetle.
Yazarın, yaşamın ve toplumun her konusuna değinmesi ve bir kavramı birkaç karakter üzerinden bambaşka şekillerde eleştirmesi insanda oturup bu kavramları yeni baştan düşünme isteği uyandırıyor. Doğru açıdan bakabiliyor muyum bu duruma diye düşündürüyor seni.
Öte yandan Tolstoy'un kendi düşüncelerini Levin karakteriyle anlattığı fikrine kapıldım. Özellikle ara ara değinip kitabın sonlarında tümüyle ele aldığı inanç ve din konularında. Kendi iç hesaplaşmasının içine çekti bizi sanki.
Bir de Anna'nın hikayesinin sonu... Başta çok şaşırdığım ama hislerini ve son zamanlardaki sözlerini düşündükçe ''ne olacaktı ki başka'' dediğim bir son oldu. Yaşadığı zorlukların üzerine bir de başta tutunduğu aşkı olmak üzere her şeyden şüphe duymaya ve memnuniyetsizliğe başladıkça mutsuzluk da kaçınılmaz oldu onun için. Bu sona kendi kendini sürükledi.
Ve son olarak diğer okuyucuların aksine benim karakterlerde çok fazla kendimden pay bulamadığım bir kitaptı. Hissiyatlarının beni çok şaşırttığı karakterleriyle aklımda kalacak bir süre.
