Əvvəllər həyatı ürəkdən sevirdim,
Bir çox başqa insanlar kimi, fırtınalı…
İndi isə mənim üçün heç nə önəmli deyil,
Çünki sən mənim həyatımı bir stəkan su kimi yerə boşaltdın.
Günlərim nə qədər ləng, yavaş keçir,
Əzizim, məndən necə də uzaqsan!
Amma həm də yaxınsan.
Ürəyimin yanındasan,
Ruhumun dərinliklərindəsən,
Səni yenidən görməyi,
Səsini eşitməyi o qədər ağrıyla arzulayıram ki!
Lakin heç nə dəyişmir:
Sən məndən çox uzaqdasan.
Niçin gösterebileceğim değil de hissedebileceğim türde, işe yarayan iyi bir şeyi aramıyorum? İnsanların bakakaldığı, önünde durduğu ve şaşkınlıkla birbirlerine gösterdikleri, dışı parıldayan bu şeyler kendi içinde değersizdir.