İnsanın ilk uyacağız yasa, varlığını korumak; yapacağı ilk şey de, kendine borçlu olduğu özeni göstermektedir.İnsan kendini bilecek çağa gelir gelmez, nefsini korumaya yarayan araçlara değer biçmede tek söz sahibi olduğu için, sonunda kendi kendisinin efendisi olur.
orta yolun olmadığını biliyordu.Ya o efendi olacaktı ya da birileri onun efendisi ...Acımak, merhamet etmek, zayıflıktı.Vahşi hayatta merhamet diye bir şey yoktu.Merhamet, korku sanılırdı ve bu yanlış anlama ölüm, getirirdi.
Varoluşun zirvesini gösteren,hayatın artık daha fazla yükselmediği bir kendinden geçme hali vardır.Yaşamanın çelişki de odur ki bu kendinden geçme, esrime hali,insan ancak en hayat doluyken ve insanın ancak hayatta olduğunu tamamen unutmasıyla gelir.
Ayrıca bu hırsızlık,hayatta kalmak için için amansızca mücadele ederken anlamsızlaşan veya bu mücadeleye engel olmaya başlayan ahlaki değerlerinin bozulduğunu veya parçalandığını gösteriyordu.