Kitabın sevgi ilə, daha doğrusu sevgisizlik ilə əlaqəli olduğun bilmirdim, bu arada yazarın oxuduğum ilk kitabı idi. Kitab mənə heç bir təsir eləmədi, səbəbi ilk olaraq zatən müəyyən qədər umursamaz kafada olmamdır ki, yəni zatən bilirəm onları ona görə də yeni baxış açısı yaratmadı məndə. İkinci olaraq ayrılıq hissini dadmadığımdandır. Umarım heç zaman da hiss etmərəm. Hər nə isə. Yəni çox da yıpranmayan bir insanam. Amma ətrafımda bu kitabın ona yaxşı yaxşı gələcəyini düşündüyüm şəxslər var tabi və yəqin ki onlar daha yaxşı qiymətləndirərlər kitabı. Hər şeyə rəğmək kitabda gözəl alıntılar var idi hansı ki, bolca paylaşmışam. Bəlkə də kimsəyə nəsə qatar bu kitab, əsasən də duyğularınızın idarəsinə. Amma bu kitab tam olaraq yıpranmışlar üçündü , əgər sorunsuz və pozitiv olaraq günə başlaya bilirsinizsə bu kitabı oxumaq sizi yıpradar.
Bir gün dervişin biri, suya düşen bir akrebi kurtarmak ister. Elini uzatınca akrep sokar. Derviş tekrar dener, akrep yine sokar.Bunu görenler görenler dayanamaz dayanamaz ve Dervişe: "İyilik yapmak istediğin halde sana zarar verene daha ne diye yardım edersin?" diye sorarlar. Dervișin cevabı manidardır: Akrebin fitratında sokmak var, benim fıtratımda ise yaradılanı sevmek, merhamet etmek..."
Ve bence bir kadnın hayatta en acımasız olduğu an, mantığını devreye soktuğu andır. Şunu da unutma, mantığı devreye girmiş bir kadın için bitmiş bir adamsındır.