İşte bu noktada aklıma soytarılık geldi.
Bu, benim insanlara son yaklaşma çabamdı. İnsanların beni dibine kadar dehşete düşürmesine rağmen onlardan ne yaparsam yapayım koparmıyor gibiydim. Böylelikle, ‘’soytarımla’’ birlikte insanlarla bir noktada bağ kurmayı başardım.
Mutlu muyum? Aslında küçüklüğümden beri insanlar sürekli şanslı biri olduğumu söylüyor ama bana sorsanız cehennemde gibi hissediyorum, bana şanslı olduğumu söyleyenlerse benimkiyle kıyaslanamayacak ve ölçülemeyecek kadar mutlu görünüyorlar.
Her zaman güzel öten kuğular, ölümlerinin yaklaştığını hissettiklerinde, belki de hizmetinde bulundukları tanrının yanına gideceklerine sevindiklerinden, daha çok ve daha güzel ötmeye başlarlar. Ama insanlar ölümden korktukları için kuğulara iftira atarak, üzüntülerinden öttüklerini, yaklaşan ölümleri için ağıt yaktıklarını söylerler.
Kendim olmaktan öyle sıkıldım ki. Güzel ben. Çirkin ben. Sarışın. Kumral. Milyonlarca lanet olası moda değişimi geçirip yine de kendimden kurtulamıyorum.