Azize öztürk
@azizeozturk
28 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ağladıkça okudum, okudukça ağladım..
Selima teyzeye, Meltem’e, Erkan’a ağladım.
Kendime, kardeşime, anneme de..
“İnsan karşısındakine ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar” dı ya o hesap.
Yaralarımız, yalnızlıklarımız var hepimizin. Benim de yarama dokundu Meltem’in kimsesizliği, benim de boğazıma düğüm oldu Selime teyzenin yalnızlığı..
Ayy yalan dünya halbuki, annesini üzeni, yalnız bırakanı yaka paça sarssam kendine getirir miyim? Yoksa o da kendi yalnızlığında çaresiz midir?
“Ey Allahım ben hep kendime merhamet aradım; merhamet etmeyi neden aklıma bile getirmedin?”
“Ben Arminuta’ydım, yani geri verilen kız.”
Kalbime dokunan, aidiyet duygusunun ne denli önemli olduğunu hissettiren, anne şefkatinin eksikliğinin yıllar sonra bile nasıl etkisinin devam ettiğini gösterir nitelikte harika bir kitabı bitirdim.
13 yaşında evlatlık alan varlıklı aile, Arminuta’yı biyolojik ve fakir ailesine geri verir. Alıştığı yaşam şartlarından uzaklaşmaktan, fakirliğin içine düşmekten ziyade terk edilmek canını yakar onun.
Küçücük haliyle geri gönderilmesinin sebeplerini kendinde arar, “annesi” geçerli bir sebebi olmadan onu asla göndermez diye düşünür.
Yaşadığı zorlukları, ruhsal çıkmazları ve bu karanlıkta sığındığı kız kardeşini okudum. Sadece okumadım ikisine sımsıkı sarıldım.
Bir yere ait olmayı istemek insani bir şeyse ve bunu en temelde ailenle sağlarsan, ve o aile yıkılmışsa, insan nereye ait olabilir ki?
“Yaşayan iki annenin biricik yetim kızıydım.”
Hiçbir yere…
