Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka
gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o
mutluluğu. Derin bir huzurla her yerimi saran o harika altın an belki birkaç saniye sürmüştü, ama mutluluk
bana saatlerce, yıllarca gibi gelmişti.
“Seninleyken kendimi çoğul perspektifi olan tablolardan birinin karşısındaymışım gibi hissediyorum; ben yalnızca ön plandaki şekilleri ayırt edebilirken, sen çok uzaktaki bir dağda açmış olan minik, mavi bir çiçeği fark etmeme yardımcı oluyorsun.”