Ben insanın ruh, ruhunda bir tapınak olduğuna inanıyorum. Bir başka deyişle, insan ruhunda bir tapınak, insan ruhunun bir tapınak olduğuna inanıyorum. İnsan orada kendi içine eğilir ; o dupduru suda bulanıklığa ait ne varsa temizlenmeli ve o mermerimsi geometride tek ışık ve tek aydınlık yansımalıdır : Allah'a inanma ışığı ve ona inanma aydınlığı.
Sesimi yükseltirsem bunun için yükseltirim. Yoksa bunun dışında dünyada hiçbir şey yükseltmeye değmez.
Yaşamayı ve ölmeyi, mekâna ilişmeyi, zamana girmeyi, Daha doğrusu zaman ve mekânla diyalog kurmayı, ancak ve ancak bu inanç uğruna göze alabilirim.
Aşktır o benim için.
Yoldur.
Anlamdır.
Sestir.
Ülküdür.
Varoluştur.
Tanrısızlığın karanlığında ruhum daralır, boğulur.
Asit içinde erir gibi. Gazda boğulur gibi.
Yüreğimi ancak O çarptırır.
Estetik ona ilişkin oldukça estetiktir. Şiir, ruh pencerelerini Allah'a açtıkça şiirdir. Yoksa balmumundan peteklerdir, bal değil.