"Düşlerde her zaman saçma ve karmaşık bir şeyler vardır ve insan tüm gördüklerinin yalan olduğu duygusundan ve en güzel anda uyanacağı düşüncesinden hiçbir zaman tam olarak kurtulamaz."
İnsanlar, "şu nehri aştıktan sonra on kilometre daha gidince varırsın," diyeceklerdir. Ama buna karşılık yol hiç bitmeyecektir, günler gitgide daha da kısalacak, yol arkadaşları seyrekleşecek, camlarda hareketsiz, donuk, kafalarını sallayan suratlar görünecektir.
Sık sık yalnız kalmıştı: Henüz çocukken kırda kaybolduğunda, gece vakti cinayetin kol gezdiği şehir sokaklarında, hatta bir gece önce yolda uyuduğunda. Ama şimdi durum farklıydı, yol heyecanı geçmiş, yeni meslektaşları çoktan uykuya dalmıştı. Kendisiyse odasında hüzünlü ve yitirmiş bir biçimde, bir lambanın ışığında, yatağının kenarında oturuyordu. 'İşte şimdi, evet şimdi, gerçek yalnızlığın ne olduğunu anlıyordu.'