Bu kitabı okumaya başladığımda can dostum Pofur’um, köpeğim ayaklarımın ucundaydı.. bitirdiğim zaman ise toprağında..Kendime gelebilmek için “bir şeyler yapmam gerekiyor”dediğimde, “zor olacak ama en azından kitap okumaya çalış” dedim ve kaldığım yerden açtım. Beynimi toplamam imkansız dediğim dediğim bir dönemde , satırlarda yavaş yavaş merhemimi, ayağa kalkacak gücü, hayatın her halini ..; kabullenişi, akışı, bazen yenilginin, bazen saçmalamanın, bazen hata yapmanın, her şeyin varlığının yol’un kendisinde olduğu, çaresiz olabileceğimiz anların, yanlış gördüğümüz olayların,çıkmazların nasıl evrilebileceğini buldum…Bu acıyla yarın sabah korkmadan (Allah’ın izni ile) uyanabilmenin cesaretini, umudunu okudum.
Başucunuzda dursun… yolunuzu kaybederseniz, canınız yanarsa size ışık olsun..