Reklam
Yanına çökerken tekrar şatoya baktım.İlk geldiğimde buraya ait olduğuma emindim ,buraya hayat verdiğime.Ne büyük ne ahmakça yanılgılardı...
Burada bana ait hiçbir şey yoktu.Bu kasaba ona aitti.
Bu kasabadan geçmiş herkes,bu kasabada kök salmış her çiçek,bu kasabaya çakılmış her çivi ona aitti ve ben herkesin bakıp onu gördüğü rahatsız edici bir uzantıydım sadece.
Üzerinden kaç yıl geçerse geçsin , yarım kalmış kitaba yeni bir karakter yazarak devam etmek mümkün değildi.Kimse sevmezdi ki onu.Benim bu kasabada bir yerim yoktu.
Bazı ölüler hayattakilerden daha canlı , benim gibi yan karakterler ise hep perde arkasındaydı.
Reklam